Woningen van senioren worden over 1,5 maand gesloopt - en ze weten nog niet waar ze heen moeten
In dit artikel:
In de Kolenkitbuurt in Amsterdam-West, langs de Wiltzanghlaan tot aan de Leeuwendalersweg, wordt een verwaarloosd woonblok met 222 woningen gesloopt om plek te maken voor nieuwbouw die ruimte biedt aan ongeveer 384 huishoudens. De sloop en verdichting zijn onderdeel van plannen van woningcorporatie Rochdale om meer en betere woningen te creëren in een stad met grote woonnood. Voor de huidige bewoners betekent dat echter gedwongen verhuizing en veel onzekerheid: van de 222 appartementen zijn er nog 21 bewoond, en voor vier bewoners is er anderhalve maand voor de geplande sloop nog geen vervangende woning gevonden.
De grootste slachtoffers van het proces zijn oudere huurders die decennialang in de straat woonden en sterk afhankelijk zijn van hun sociale netwerk, lokale winkels en de nabijgelegen moskee. Zij vinden het onvoorstelbaar om na 40–45 jaar hun buurt te moeten verlaten; sommigen spreken van onmenselijke gevolgen als ouderen naar wijken ver van hun sociale kring zouden moeten verhuizen. Bewonersgroepen uit Semeynsstraat en Schaaphersderstraat en SP’er Harm‑Jan Kamstra voeren overleg met Rochdale en klagen dat aangeboden woningen vaak ver weg liggen en dat er te weinig concreet maatwerk wordt geleverd voor mensen die de taal niet goed beheersen of moeilijk verhuizen.
Rochdale stelt dat er juist veel persoonlijke begeleiding is geweest: vrijkomende woningen in de buurt worden gereserveerd voor bewoners van het blok, en huurders krijgen meerdere aanbiedingen, vaak in West of Nieuw‑West. Tegelijk erkent de corporatie dat aanbod in de Kolenkit zelf beperkt is en dat niet aan alle woonwensen kan worden voldaan; geen bewoner hoeft volgens Rochdale op straat te komen te staan, maar bij voortdurige weigering kunnen dossiers naar de rechter.
Bewoners ervaren dat stadsvernieuwing en verdichting kunnen uitmonden in verdringing: verbeteringen zouden er moeten leiden tot vooruitgang voor zittende bewoners, maar in de praktijk ontstaan hogere huren en minder ruimte voor de bestaande gemeenschap. Voor velen blijft de onzekerheid zwaar; enkelen verhuisden al naar verderop gelegen wijken of zelfs Zaandam en Zuidoost, en degenen die tijdelijk elders zitten willen later zo snel mogelijk terugkeren naar hun oude buurt.