Wolk | column Daniël Lohues

In dit artikel:

Afgelopen woensdag liep de verteller in een natuurgebied net over de grens en voelde voorzichtig de eerste tekenen van lente: luid fluitende vogels en knoppen aan de struiken. Hoewel de stemming niet uitbundig was, hing er toch hoop in de lucht. Langs een smalle, hoge brug over de rivier ervoer hij plots een kille neerslachtigheid en probeerde die weg te zingen met een Mozart-pianostuk in gedachten.

Op het zandpad naar het bos kwam een man hem tegemoet. De verteller glimlachte en groette, maar de man keek niet op en liep strak door, wat verwarring en bezorgdheid opriep. Een angstig beeld schoot door zijn hoofd: misschien was de man zo diep ongelukkig dat hij iets ernstigs van plan was op de brug. Hij besloot terug te lopen en vond de man daar met het hoofd gebogen — precies waar hij het ergste vreesde.

Die angst bleek ongegrond toen een jonge vrouw op de brug aankwam, haar fiets neergooide en de man innig omhelsde en kuste. Het incident laat zien hoe snel we anderen beoordelen en moeite hebben met het kennen van iemands verborgen verhaal; een ogenschijnlijke verstrooidheid had een heel andere verklaring dan de verteller aanvankelijk vreesde.