Wim Masker (69), de ultieme FC Groningen-watcher, leeft in blessuretijd
In dit artikel:
Wim Masker (69), jarenlang clubwatcher van FC Groningen voor de Gezinsbode en vaste bezoeker van het jeugdcomplex Corpus den Hoorn, leeft met een ongeneeslijke hersentumor en kan zijn grote passie — het volgen en erover schrijven van de club — nauwelijks meer uitoefenen. Na een operatie in december 2024 werd een flink deel van het kwaadaardige weefsel verwijderd, maar artsen gaven van meet af aan aan dat herstel beperkt zou blijven; de ingreep verlengde zijn leven, maar maakte genezing niet meer mogelijk. Ruim een jaar later is de achteruitgang duidelijk zichtbaar: geheugen- en spraakproblemen, verminderde mobiliteit en andere bijwerkingen maken bezoeken aan het trainingscomplex en het schrijven van zijn wekelijkse stuk vrijwel onmogelijk.
Masker groeide op met GVAV/FC Groningen, bezocht als kind het Oosterparkstadion en voetbalde zelf jarenlang bij het lokale Amicitia VMC. Als journalist en liefhebber onderscheidde hij zich door nuchtere analyses en geduldige observaties langs de lijn van Corpus den Hoorn, waar hij jonge talenten zag uitgroeien — vaak met meer kennis van de opkomende spelers dan menig trainer. Sensatie zocht hij niet; hij schreef realistisch en bedachtzaam, ook als de club emotioneel opspeelde.
De verbondenheid met de club en supporters bleek toen duidelijk werd dat hij ernstig ziek was: supporters toonden in december 2024 op de Euroborg een spandoek met de tekst "Sterkte en beterschap, Wim". Ondanks steun van familie — zijn partner Walburgis, dochters Marike en Lotte en kleindochter Doris — raakt hij moeite met basisdingen en het voltooien van zijn werk. Redacteur Albert-Jan Garama van de Gezinsbode liet hem doorgaan zo lang hij dat zelf wilde, maar na de gewonnen uitwedstrijd in Heerenveen worstelde Masker met zijn verslag; hij kon de juiste woorden niet vinden en vroeg vergiffenis voor zijn slinkende capaciteiten.
Zijn gevoel voor humor blijft deels bewaard — hij reageert luchtig als hij telefonisch wordt geconfronteerd met zijn situatie — maar de realiteit is hard: het einde nadert. Waar hij ooit altijd te voet langs de lijn stond en talenten speurde, beperkt hij zich nu tot binnen lopen en korte gesprekken. De kop van een laatste artikel stond al klaar: "FC Groningen terug op winnende pad" — de club wel, hij niet meer.