Wim (54) uit Emmen tast in het duister over mysterieuze tuinkabouters. 'Ze blijven komen, maar van wie?'

In dit artikel:

Wim Vredeveld uit Emmen vindt om de paar weken een nieuwe tuinkabouter in zijn tuin aan de Bruntingerbrink. De beelden verschijnen op uiteenlopende manieren: soms op de oprit gegooid, soms in een mandje aan de schutting met een kaartje "vrolijk Pasen" of gewoon zittend op de bank voor het huis. Het fenomeen begon in juni vorig jaar met een gouden kabouter die de middelvinger opstak; sindsdien telt zijn verzameling ongeveer achttien exemplaren, waarvan sommige online rond de €30 kosten.

Vredeveld en zijn omgeving nemen de grap sportief op. Hij noemt meteen vrienden als mogelijke daders — een bekende kwam al in beeld omdat er ooit goulashkroketten als grap bezorgd werden — maar zowel die vriend als zijn vrouw en kinderen ontkennen betrokkenheid. Vredeveld koestert de aanwinsten: "Da's een grap van een bekende, denk je dan meteen," zei hij, en tegelijk voegt hij eraan toe dat hij graag nog meer kabouters ontvangt.

Het verhaal past in een bredere geschiedenis van kabouteractivisme en -diefstal. Rond 2000 pleegden groepen zoals het Kabouter Bevrijdings Front en het Kabouter Actie Front actie door tuinen te legen en beelden "terug te brengen" naar bossen en parken. In 2002 werd een 25-jarige dievenaar uit Muntendam gepakt na jarenlang tuinornamenten te hebben geroofd; de politie haalde toen met vijf aanhangwagens de buit op.

Daarnaast hebben tuinkabouters een culturele rol als reiskameraadjes en inspiratiebronnen — beroemd is het voorbeeld uit de film Amélie, waarin een kabouter via een stewardess de wereld rondreist en zo iemand aanzet tot reizen. Vredeveld ziet zijn kabouters vooral als mooie, kleine figuren; dat er af en toe een exemplaar bij de "landing" in zijn tuin sneuvelt, vindt hij jammer, maar het plezier overheerst.