Wilhelmus à Brakel: Verdriet, dood en hemelvaartsgeloof

In dit artikel:

In de zeventiende eeuw, een tijd van hoge kindersterfte en veel verlies, vormden verdriet, dood en geloof het dagelijks leven van christenen, waaronder predikanten als Wilhelmus à Brakel (1635-1711). Zijn vader Theodorus à Brakel verloor meerdere dochters, wat hem diep trof en zijn levenskracht verminderde. Wilhelmus zelf verloor in zijn jeugd ook zussen en kreeg later met zijn vrouw Sara Nevius zes kinderen, van wie er slechts één, Sulammith, de kindertijd overleefde.

Wilhelmus en Sara ervaarden intens verdriet, vooral rond de gezondheid van Sulammith, maar wonden zich steeds weer in geloof en vertrouwen in Gods wil en troostende belofte van het hemelse leven. Sara uitte haar pijn en hoop via persoonlijke meditaties en brieven aan Christus, die na haar overlijden werden gepubliceerd door Wilhelmus. De gedachte dat Jezus Christus door zijn hemelvaart een plaats bereidde voor gelovigen, ook voor gestorven kinderen, was hun belangrijkste houvast.

Het familieleven van de à Brakels toont hoe diep het lijden zat, maar ook hoe het geloof een plek bood voor troost en hoop: het leven is vergankelijk, maar het “echte leven” wacht in de hemel. Wilhelmus’ levenswerk “Redelijke Godsdienst” benadrukt deze hemeltrekkende kracht van Christus en spoort gelovigen aan hun blik omhoog te richten, los van aardse zorgen.

In de Van Doniakerk te Makkum herinnert een familiegrafsteen nog aan deze droeve familiegeschiedenis, waarbij de persoonlijke tragedie en het geloof met elkaar verweven zijn. Op Hemelvaartsdag blijft de boodschap van Brakel actueel: laat je hart niet gevangen houden door het aardse, maar volg de roep van Christus omhoog naar de hemel, waar eeuwige vrede wacht.