'Wil je recht en vrede? Dan is actie is een plicht'

In dit artikel:

De columnist Theodor Holman bekritiseert in deze bijdrage de manier waarop lafheid in politieke en publieke taal wordt verhuld. Aanleiding zijn de recente bombardementen op Iran door Israël en de VS en de Nederlandse reacties daarop: terwijl Iraniërs in sommige gevallen juichten, waren Nederlandse politici vooral terughoudend en citeerden ze internationaal recht en diplomatie als redenen om actie te veroordelen of af te remmen. Holman ziet dat als een patroon: mensen die niet durven handelen verpakken hun zwijgen of passiviteit in “verstandige” termen — juridische normen, bezorgdheid om onschuldigen, of oproepen tot de-escalatie — waardoor lafheid als morele prudentie verschijnt.

Als voorbeeld haalt hij twee tweets van Jesse Klaver aan. Klaver noemt het Iraanse regime “moorddadig en verwerpelijk”, maar voegt daarna een tweede tweet toe waarin hij de aanval veroordeelt omdat die het internationaal recht zou schenden en de regio in oorlog kan storten; Holman interpreteert die omslag als een illustratie van lafheid: harde woorden over het regime worden gevolgd door vage, geruststellende termen die actie afremmen. Volgens Holman is dat een vreemde reactie voor mensen die decennialang onder een repressief regime hebben geleden of voor staten die zich permanent bedreigd voelen; soms is wachten op internationale procedures niet meer houdbaar.

Holman stelt dat internationaal recht vaak dode letter is: ideaal, maar ongeschikt voor mensen of staten die snel willen handelen tegen tirannie en existentiële dreiging. Hij hekelt ook de mediahouding: het commentaar in NRC dat Trumps operatie “een kwestie van geluk” zou zijn, ziet hij als een weerzin tegen moed en een voorkeur voor kritiek boven begrip voor daadkracht. De column sluit met een provocatieve oproep om laffe woorden, instituties en publieke figuren op een lijst te zetten — een uitnodiging om lafheid expliciet te benoemen in plaats van haar te verdoezelen.