'Wij willen best aan je verdienen', zei de man over de auto van mijn vrouw, 'maar dit vinden wij onverantwoord' | column Herman Sandman

In dit artikel:

Een onverwacht telefoontje van de garage bracht duidelijkheid: de auto van zijn vrouw (bouwjaar 2003) zou de APK niet halen tenzij er flink werd geïnvesteerd. Nieuwe veren, schokdempers, een juiste lichtstand van de koplampen en een bijna versleten koppeling — “Koppeling komt er aan” — stonden op de lijst. De kostenraming betrof alleen wat nodig was om de auto door de keuring te krijgen; een onderhoudsbeurt zou daar nog bij komen. Omdat het totale bedrag de marktwaarde van de wagen ver overschreed, raadde de monteur aan niet te repareren: dat zou onverantwoord zijn.

De schrijver stemde toe en haalde de auto op, met het besef dat het de eindfase voor het voertuig betekende. Extra complicatie: vijf dagen na het verlopen van de APK zou het gezin met de caravan op vakantie gaan en die auto was eigenlijk een betere trekker dan zijn eigen wagen. Hij vroeg nog of er geen respijtperiode van bijvoorbeeld twee weken geldt na afmelding of afkeuring, maar de monteur sloeg dat idee van de hand met de woorden: “Vervaldatum is vervaldatum.” De anekdote toont hoe reparatiekosten, technische keuringen en timing samen kunnen leiden tot onverwachte praktische en financiële keuzes. (Voor wie het nodig vindt: de APK is de Nederlandse periodieke voertuiginsprectie.)