'Wij hadden kapsels alsof we met onze vingers in het stopcontact zaten en legerkistjes waar je iemand ongelukkig mee kon trappen' | column Herman Sandman

In dit artikel:

Thuis is vinyl ineens terug van weggeweest: de oudste nam hun koffergrammofoon mee toen hij uit huis ging en de jongste luistert sinds kort ook liever naar lp’s op zijn kamer. Het is een leuke bezigheid, maar ook duur—platen kosten wat en er moest extra apparatuur komen. Een draaitafel werd snel aangeschaft, maar een versterker bleek lastiger; een aangeboden exemplaar van vrienden werkte niet en de grote elektronicazaak verwees naar een kleine speciaalzaak aan de overkant.

Het gevolg is dat er geregeld in de gang wordt geroepen of de muziek wat zachter kan, terwijl zijn vrouw het verzamelen van nieuwe en tweedehands elpees tot een sport heeft gemaakt. Bij het doorspitten van de platen van zijn ouders vond hij uiteenlopende titels, van André Moss en James Last tot Status Quo, Queen en Supertramp. De laatste aanwinst van zijn vrouw was een The Cure-compilatie; sommige nummers herkende hij meteen, andere niet.

Zijn jongste legde uit dat ze als jeugdige newwavers in het zwart met opgestoken kapsels en stevige legerkisten rondliepen. De schrijver herinnert zich hoe ze in de discotheek somber naar de grond keken en met zwaaiende armen op The Cure dansten—en de zoon is blij dat daar geen foto’s van bestaan.