Wij betalen de gaten in de begroting en ondertussen lachen de échte rijken zich kapot
In dit artikel:
Als ouder gebruikt de schrijver dagelijks de les dat kinderen moeten leren rekening te houden met anderen — een waarde die volgens hem breed gedragen wordt, ongeacht politieke voorkeur. Diezelfde solidariteit moet volgens hem ook gelden voor volwassen maatschappelijke keuzes, vooral bij belastingheffing: wie veel heeft, zou proportioneel meer moeten bijdragen.
Hij haalt het werk van de Franse econoom Gabriel Zucman aan om de ongelijkheid in belastingdruk aan te tonen. Uit Zucmans cijfers zou de top van de Nederlandse vermogens slechts zo’n 17% effectieve belasting betalen, terwijl de meeste Nederlanders rond de 45% uitkomen. Zucman pleit voor een progressieve vermogensbelasting: 2% voor iedereen met een vermogen boven €100 miljoen.
Toegepast op Nederland, zo rekent de schrijver voor, gaat het om circa 900 superrijken met een gezamenlijk vermogen van ongeveer €319 miljard en een gemiddeld vermogen van zo’n €354 miljoen. Hun vermogen groeit snel (6% gemiddeld, in 2025 zelfs 8%), waardoor ook na een heffing van 2% hun nettofortuin nog flink kan toenemen. Een heffing van 2% op deze groep zou naar schatting jaarlijks circa €6,4 miljard opleveren.
Die opbrengst plaatst de schrijver in een breder begrotingsperspectief: voor 2026 wordt een tekort van ongeveer €35,5 miljard verwacht. De Zucman-heffing zou dat tekort met ongeveer 18% verminderen en zo ruimte scheppen om geplande bezuinigingen op onderwijs en zorg te verzachten of terug te draaien. Concreet zou dit volgens hem middelen vrijmaken om kinderarmoede te bestrijden, de discussie over hogere AOW tegen te gaan en de algemene stabiliteit van de publieke voorzieningen te versterken — zonder directe lastenverzwaring voor de veelverdieners onder ‘gewone’ burgers.
De tekst eindigt met een oproep om bij de komende verkiezingen (18 maart) na te denken over eerlijkere belastingregels: solidariteit in de opvoeding hoort volgens de auteur ook terug te komen in het belastingstelsel. Kort gezegd: één kleine, rijke groep draagt nu relatief weinig bij terwijl de bredere bevolking een veel hoger aandeel van hun inkomen afstaat; een gerichte vermogensheffing kan volgens hem zowel fiscale rechtvaardigheid als belangrijke maatschappelijke doelen dichterbij brengen.