"Wie weet vandaag nog wat het echt betekent om in oorlog te zitten?": Laurent (87) en Lea (90) reageren op 'alarmerende' toespraak Rutte 

In dit artikel:

De oproep van Mark Rutte om ons te wapenen voor een oorlog "zoals onze grootouders die ook hebben meegemaakt" stuit op sterke verontwaardiging bij twee Belgische Tweede Wereldoorlog-overlevenden. Lea Van Gerven (90) uit Mortsel en Laurent Marting (87) uit Koersel (Beringen) reageerden deze week in nieuwsuitzendingen en herinneren aan wat oorlog concreet aanricht: verlies, terreur en blijvende narigheid.

Laurent verloor tijdens de oorlog beide ouders, die actief waren in het verzet en werden opgepakt; zijn vader werd in Breendonk geëxecuteerd. Het afscheid van zijn vader bewaart hij nog in een brief. Lea was als kind aanwezig bij het dodelijkste bombardement in de Benelux op 5 april 1943 in Mortsel, toen 83 Amerikaanse bommenwerpers de woonwijk Oude-God troffen en scholen verwoestten; daarbij vielen volgens het artikel 936 doden en ruim 1.300 gewonden. Lea en haar zus overleefden ongedeerd maar dragen de herinnering aan paniek en verwoesting.

Beiden erkennen dat waakzaamheid en investeringen in defensie nodig kunnen zijn — de oorlog in Oekraïne maakt hen bezorgd — maar ze veroordelen de alarmerende retoriek van Rutte. Zij vinden dat zulke woorden onnodige angst zaaien en alternatieven voor conflict, zoals dialoog en andere beleidsprioriteiten, naar de achtergrond duwen. "Oorlog mag nooit vanzelfsprekend worden", zegt Laurent vrij vertolkt, omdat mensen anders vergeten wat oorlog werkelijk betekent.

De getuigen zetten ook vraagtekens bij maatschappelijke keuzes: terwijl er wordt gesproken over stijgende defensie-uitgaven en controversiële oproepen tot vrijwillige legerdienst, blijven volgens hen problemen als armoede en sociale spanningen onopgelost. Lea merkt op dat de samenleving harder en sneller gespannen raakt, waardoor constructief gesprek zeldzamer lijkt.

Kort samengevat: de persoonlijke verhalen van Lea en Laurent illustreren waarom oorlogsretoriek gevoelig ligt. Ze pleiten voor bedachtzaamheid in communicatie, voor het waarderen van vrede en voor een evenwicht tussen defensieve paraatheid en aandacht voor sociale noden, om te voorkomen dat oorlog als vanzelfsprekende optie wordt genormaliseerd.