Wie met Bijbelcitaten strooit, moet dat wel met een reden doen: bij Rune Christiansen stoort het vooral

In dit artikel:

Rune Christiansens whodunit wordt door de recensent, een hoogleraar literatuur- en cultuurgeschiedenis en recensent voor de Volkskrant, geschetst als een bijna parodistische versie van een misdaadverhaal. Het boek zit vol aanwijzingen en geladen scènes: piepende deuren van een pension, onverklaarbare schaduwen, ruige kliffen, en andere ingrediënten die sterk aan Scandinavische detectives doen denken — alleen speelt het zich af in Frankrijk. Daardoor wekt de roman vaker de indruk van een mindere B-versie van Nordic noir dan van een overtuigende thriller; de bekende genrebeelden lijken hier meer te caricatureren dan te verdiepen. Christiansen, een bestsellerauteur, lijkt te spelen met die conventies, maar volgens de recensent levert dat vooral pastiche op in plaats van vernieuwende spanning.