Wie is Jelle Postma?

In dit artikel:

Voormalig AIVD-medewerker Jelle Postma krijgt als oprichter van stichting Justice for Prosperity (JfP) steeds meer aandacht in Nederlandse media. Zijn rapporten en optredens in talkshows gaan over protesten tegen onder meer asielzoekerscentra, windmolens en stikstofbeleid. De vaste conclusie van Postma is dat maatschappelijke onvrede wordt aangejaagd door extreemrechtse netwerken, die desinformatie verspreiden en de democratie zouden willen ondermijnen.

Aanleiding voor een recente publicatie was de onrust rond azc’s in het voorjaar van 2026. In een rapport en een interview met Het Parool stelde Postma dat internationale extreemrechtse groepen lokale protesten benutten om hun invloed te vergroten. Hij wees onder meer op Identitair Verzet en noemde de aanwezigheid van vier leden bij een demonstratie in Loosdrecht. Ook Forum voor Democratie-Kamerlid Lidewij de Vos, die met demonstranten sprak, werd volgens JfP gezien als politieke rugdekking voor het vermeende netwerk. Het Parool en het ANP, maar ook onder meer NRC, het AD en de publieke omroep, besteedden aandacht aan die analyse.

Critici vinden dat de media Postma te gemakkelijk als onafhankelijke deskundige presenteren. Volgens het artikel doet JfP vrijwel uitsluitend onderzoek op basis van openbare bronnen, zogenoemde open-source intelligence (OSINT), en nauwelijks veldonderzoek of interviews. Een anonieme opsporingsmedewerker benadrukt dat OSINT nuttig kan zijn om verbanden en hypotheses te vinden, maar geen bewijs vormt dat alle gevonden verbanden werkelijk bestaan. JfP zou bovendien vooral zoeken naar informatie die de vooraf gekozen hypothese over actieve extreemrechtse netwerken bevestigt. Tegenargumenten of ontlastende informatie zouden daardoor onvoldoende worden onderzocht.

Als voorbeeld noemt het artikel JfP’s duiding van Identitair Verzet. De Franse organisatie met dezelfde naam is in 2021 verboden, maar volgens de aangehaalde kritiek niet omdat zij als militie opereerde. Beschuldigingen over grenscontroles en helikopteracties zouden onjuist of overdreven zijn; er was sprake van drones. Ook is niet aangetoond dat de Nederlandse en Franse groepen één organisatie vormen. De Nederlandse afdeling is niet verboden en werd in 2017 door toenmalig minister Stef Blok omschreven als radicaal-activistisch, maar niet als gewelddadig. De vier geïdentificeerde demonstranten zouden tijdens de protesten geen strafbare feiten hebben gepleegd.

Verder bekritiseert het artikel een JfP-rapport uit 2025 waarin met behulp van kunstmatige intelligentie en sociale-mediaberichten een breed ‘ecosysteem’ van ondermijnende krachten in Nederland werd samengesteld. Daarin staan onder andere de PVV, FVD, JA21, SGP en ChristenUnie, maar ook personen, bedrijven, media en maatschappelijke organisaties. Volgens JfP zouden deze actoren bijdragen aan het normaliseren van autoritaire of fascistische ideeën. Oud-advocaat Frank Stadermann noemt zulke kwalificaties juridisch problematisch, maar stelt dat ze in de praktijk makkelijker worden geaccepteerd wanneer de afzender zichzelf aan de ‘goede’ kant van het politieke spectrum positioneert.

Postma werkte vanaf 2004 bij de AIVD, waar hij zich naar eigen zeggen bezighield met extreemrechtse groepen. Later ging hij naar de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV), waar hij leiding gaf aan het Travel Information Portal, een systeem voor het screenen van vliegpassagiers. In 2018 verhuisde hij naar New York om dat systeem namens Nederland bij de Verenigde Naties te implementeren. Na zijn terugkeer in 2021 richtte hij JfP op, dat naar eigen zeggen verborgen krachten wil onderzoeken die democratische samenlevingen bedreigen.

Volgens de jaarverslagen wordt JfP grotendeels gefinancierd door progressieve filantropische instellingen. De stichting bekostigt onder meer een kantoor, Postma’s salaris, een vaste medewerker en freelancers; in 2024 gaf zij naar schatting 700.000 tot 800.000 euro uit. In de raad van toezicht zitten voormalige topfunctionarissen uit de Nederlandse, Europese en Amerikaanse veiligheidswereld. Volgens de auteurs maakt die achtergrond het volgens hen moeilijk om JfP zonder verdere toelichting als volledig onafhankelijk onderzoeksplatform te presenteren.

Postma en JfP kregen de gelegenheid om op de kritiek te reageren, maar antwoordden niet. Het artikel concludeert dat hun rapporten door reguliere media veel gezag krijgen, terwijl de onderbouwing volgens critici vaak bestaat uit eenzijdige interpretaties, opeengestapelde aannames en onvoldoende gecontroleerde verbanden. Op sociale media en bij alternatieve media wordt daarom betwijfeld of Postma’s waarschuwingen vooral deskundige analyses zijn of ook een politiek gemotiveerde poging om afwijkende standpunten als extremistisch te framen.