Wie gaat ons beschermen?

In dit artikel:

Ik word abrupt uit een nachtmerrie wakker: bommen, gehuil, stof en een stem die blijft vragen “En op wie ga je stemmen 18 maart?” Die vraag achtervolgt mij de hele dag. Tijdens een opleiding met alleen autochtone Nederlanders, word ik - als enige allochtoon - aangesproken op mijn angst voor een oorlog die zich zou kunnen uitbreiden naar Nederland. Ik antwoord dat ik niet primair bang ben, maar intens verdrietig en boos: wij hebben met onze stem mede bijgedragen aan het huidige beleid.

De kern van mijn zorg is dit: het landelijke bestuur, zo ervaar ik het, is recentelijk aan de macht gekomen met een rechts georiënteerd beleid dat solidariteit en eerlijke verdeling negeert. Dat kabinet zoekt eigenbelang, status en winst; de rijken worden rijker, de zwakken blijven achter. In een echte oorlog of crisis verwacht ik dat beslissers eerder hun eigen belangen en die van hun achterban beschermen dan die van de bevolking. Terwijl gewone mensen mogelijk met lege supermarkten, gebrek aan water en zonder fatsoenlijke schuilplaatsen achterblijven, zullen de machthebbers elders hun luxe leven voortzetten.

Daarom verschuif ik mijn focus van landelijke naar lokale politiek. Mijn stem op 18 maart zal mogelijk weinig veranderen in Den Haag, maar veel in de gemeente waar mijn dagelijkse leven zich afspeelt. Lokale politici kunnen praktische steun bieden bij rampen, hulpnetwerken opzetten en solidariteit organiseren — eigenschappen die ik momenteel belangrijker vind dan nationaal prestige. Mijn oproep aan medestemmers is helder: stem sociaal en denk lokaal; een betrokken buur kan in tijden van crisis waardevoller blijken dan een verre vriend of een onverstoorbare staatsmacht.