Wie gaat de aanklager aanklagen?

In dit artikel:

De voormalige advocaat Arno van Kessel (62) werd in juni 2025 in zijn woning in Leeuwarden opgepakt op verdenking van betrokkenheid bij een terroristisch, later omschreven als crimineel, netwerk. Sindsdien zit hij al ongeveer acht maanden in voorarrest in PI Vught, terwijl er volgens de schrijver geen concrete aanklacht bestaat waarin een specifieke strafbare handeling tegen hem wordt beschreven.

De column benadrukt dat in een rechtsstaat zowel burgers als staat zich aan wettelijke procedurele regels moeten houden: eerst moet er een redelijke verdenking zijn, daarna een onderbouwde aanklacht en uiteindelijk bewijs dat iemand een strafbaar feit heeft gepleegd. Straf volgt pas als een daad is bewezen; men kan niet gestraft worden op basis van vermoedens of gedachten. Alleen bij aantoonbare voorbereidingshandelingen kan eerder strafrechtelijk worden opgetreden, maar daarvoor is onomstotelijk bewijsmateriaal nodig.

Volgens de tekst voldoet de zaak-Van Kessel niet aan die voorwaarden. Het Openbaar Ministerie baseert zijn optreden naar verluidt op één afgeluisterd, informeel gesprek in een auto na een lezing; er zouden geen uitgewerkte plannen, geen tastbare voorbereidingen en geen aanwijzingen voor een georganiseerd netwerk zijn. Toch blijft Van Kessel langdurig opgesloten, wat de schrijver kwalificeert als wetsoverschrijding door het OM: het blijft volgens hem een misdaad tegenover de verdachte wanneer de staat de eigen regels aan zijn laars lapt.

De column sluit af met een scherp bezwaar: het OM staat voor een keuze tussen het erkennen van die fout en vrijlaten (met groot gezichtsverlies) of doorgaan en mogelijk veroordelen zonder de vereiste bewijzen. Dat roept de fundamentele vraag op wie de aanklager verantwoordelijk houdt wanneer de staat zelf de rechtsregels overtreedt.