Wie de vijftig passeert, weet dat je moet accepteren wat verdwijnt en vervolgens nieuwe wegen moet zoeken

In dit artikel:

Roos Schlikker neemt na dertien jaar afscheid als vaste zaterdagcolumnist van Het Parool. In haar slotcolumn, gepubliceerd nu haar oudste kind volgende week naar het Portugese feestoord Albufeira vertrekt, verbindt ze dat persoonlijke loslaten aan een groter thema: ouder worden betekent accepteren dat kinderen, rollen en vertrouwde fases verdwijnen.

Ze schetst met veel zelfspot en nostalgie hoe ze haar zoon uitzwaait naar een bestemming die bekendstaat om uitbundige jongerenvakanties, terwijl ze tegelijk terugdenkt aan zijn kindertijd: regenlaarsjes in de gang, verhaaltjes over reigers Gerrit en Sjaan, samen “Oehoe” roepen onder bruggen en achterbankmomenten met Bert en Ernie. Ook legt ze een parallel met haar eigen jeugd, toen zij als tiener op Ios zat te feesten, iets wat ze haar zoon uiteraard niet letterlijk vertelt.

Schlikker gebruikt die persoonlijke herinneringen om te laten zien dat afscheid nemen lastig blijft, maar ook onvermijdelijk is. Ze beschrijft hoe ze al eerder haar vader heeft verloren en hoe ze nu opnieuw een overgang doormaakt: haar zoon wordt zelfstandiger, en zij zelf maakt plaats voor een opvolger bij de krant. Haar boodschap is dubbel: afscheid doet pijn, maar hoort bij het leven, en precies daarin schuilt de groei.