Wetenschappers ontdekken gigantisch walvissenkerkhof van 5 miljoen jaar oud in Indische Oceaan: "Unieke schat aan geheimen"

In dit artikel:

Onderzoekers van een internationaal team uit China, Italië en Nieuw-Zeeland hebben in de Diamantina-breukzone in de zuidoostelijke Indische Oceaan een reusachtig walvissenkerkhof ontdekt, op een diepte van 7.002 meter — daarmee het diepste, oudste en meest uitgestrekte dat ooit is gemeld. De breukzone ontstond 50–60 miljoen jaar geleden toen Australië en Antarctica uit elkaar dreven. Het onderzoek, gepubliceerd in Nature, beschrijft dat het gebied zich over ongeveer 1.200 kilometer uitstrekt en naar aanleiding van hun waarnemingen wordt gesproken over miljoenen walviskarkassen, waarvan sommige zo’n 5,3 miljoen jaar oud zijn.

Het team maakte 32 duiken en bracht 485 locaties met walvisfossielen in kaart; daarnaast werden vijf relatief recente, sterk ontbonden karkassen aangetroffen. Onder de vondsten zitten complete skeletten en opvallende exemplaren zoals een Antarctische dwergvinwalvis van circa vijf meter en de 5,3 miljoen jaar oude schedel van de uitgestorven spitssnuitwalvis Pterocetus benguelae. Dat zulke resten na miljoenen jaren nog zichtbaar zijn, is uitzonderlijk: doorgaans dekken sedimentlagen ze snel toe.

De kadavers vormen lokale ‘oases’ van leven op extreme dieptes. Schaaldieren, weekdieren, beenderwormen (zoals Osedax-achtige soorten) en slangsterren bevolken de gevallen walvissen; veel van deze organismen kunnen nieuw voor de wetenschap zijn. Specialisten benadrukken dat walvisvallen waardevolle inzichten bieden in de evolutie van walvissen en in onbekende diepe-zee-ecosystemen, maar dat het opgraven van oude resten technisch lastig en zeer duur is — films en camera’s bieden vaak een praktischer alternatief.

De vondst toont enerzijds aan dat moderne onderzeete technologieën steeds dieper en verder kunnen onderzoeken, en anderzijds dat de biodiversiteit en het fossielenarchief van onze oceanen nog veel onontdekte informatie herbergen.