Werknemer die lang ziek is loopt straks 17.000 euro mis: 'We gaan terug in de tijd'
In dit artikel:
Vanaf 1 januari 2027 komen werkgevers in Nederland niet langer in aanmerking voor vergoeding van transitievergoedingen aan langdurig zieke medewerkers. Het kabinet-Jetten heeft de eerdere datum van 2028 naar voren gehaald om zo naar eigen zeggen 831 miljoen euro te besparen. De wijziging raakt tienduizenden werknemers: vorig jaar ontvingen circa 36.000 langdurig zieken een transitievergoeding, gemiddeld zo’n 17.000 euro per persoon.
De transitievergoeding wordt betaald wanneer een arbeidscontract na minimaal twee jaar ziekte wordt beëindigd. De compensatieregeling voor werkgevers bestond sinds 2020 en moest voorkomen dat bedrijven mensen onnodig in dienst hielden — de zogeheten slapende dienstverbanden — puur om de vergoeding te omzeilen. Met het wegvallen van die compensatie vreest vakbond CNV dat veel werknemers duizenden euro’s mislopen en dat werkgevers juist weer vaker zullen kiezen om personeel in dienst te houden om directe kosten te vermijden.
CNV-voorzitter Hans van den Heuvel waarschuwt dat mensen die al twee jaar ziek zijn vaak extra financiële middelen nodig hebben voor levensonderhoud of om zich om- en bij te scholen. Arbeidsrechtadvocaat Joop van Zijl benadrukt dat met name kleine ondernemers en mkb’ers de kosten van doorbetalen en daarna een ontslagvergoeding vaak niet uit eigen middelen kunnen dragen; voor grotere organisaties is dat eenvoudiger op te vangen. De maatregel kan daardoor onevenredig zwaar vallen op kleine werkgevers en zelfstandigen die willen stoppen, bijvoorbeeld bij overdracht of sluiting op pensioenleeftijd.
Naast de stopzetting van de compensatie voor langdurig zieken schaft de regering ook de compensatie af voor werkgevers die personeel laten gaan vanwege het bereiken van de AOW‑leeftijd. Dat treft zelfstandigen die hun bedrijf willen beëindigen maar hun opgebouwde vermogen nodig hebben voor hun eigen oudedagsvoorziening.
Kortom: de beleidswijziging kan leiden tot minder uitkeringen aan ex-werknemers, meer slapende dienstverbanden en financiële druk op kleine werkgevers. Voor mensen die na twee jaar ziekte afhankelijk zijn van de transitievergoeding betekent het praktisch en financieel verlies; werkgevers moeten opnieuw afwegen of zij werknemers aanhouden of de kosten van ontslag dragen.