Werknemer denkt nog €69.213 aan vakantiedagen tegoed te hebben - maar zijn eigen taak breekt hem op

In dit artikel:

Een voormalig directeur claimde na het einde van zijn dienstverband €69.213 bruto voor 1.369,66 ongebruikte verlofuren. Hij stelde dat hij tijdens zijn dienstverband nauwelijks vakantie kon opnemen en beriep zich op Europese regels die werknemers beschermen wanneer een werkgever niet waarschuwt voor het vervallen van vakantiedagen.

De kantonrechter wees het grootste deel van de claim af. De directeur was namelijk zelf verantwoordelijk voor het bijhouden en bewaken van de verlofadministratie. Daardoor kon hij de verantwoordelijkheid voor het vervallen of verjaren van uren niet volledig bij zijn werkgever, een accountantskantoor, leggen. Volgens de rechter moest hij de relevante regels kennen en zelf controleren of zijn saldo klopte.

De werkgever erkende uiteindelijk 253,33 uren, ter waarde van €10.917,51 bruto. Omdat dit bedrag niet bij de eindafrekening was betaald, kende de rechter daarnaast wettelijke rente en een gematigde wettelijke verhoging toe. Die verhoging kan oplopen tot maximaal 20 procent, oftewel ruim €2.183 boven op het toegekende bedrag.

Wettelijke vakantiedagen vervallen normaal zes maanden na het opbouwjaar; bovenwettelijke uren verjaren doorgaans na vijf jaar. Uitzonderingen zijn mogelijk als een werknemer vakantie niet kon opnemen of de werkgever niet goed informeerde. De uitspraak maakt echter duidelijk dat de positie en eigen verantwoordelijkheid van een werknemer daarbij zwaar kunnen wegen. Voor een gewone werknemer die niet bij de verlofadministratie betrokken is, kan de uitkomst daarom anders zijn. De zaak is vastgelegd in ECLI:NL:RBZWB:2026:4135.