Wel wijnbar, geen Frenna als artiest: hoe maak je 'wit' WK hockey voor iedereen?

In dit artikel:

Oranje-hockeyer Terrance Pieters is trots op het WK hockey in Nederland, maar vindt dat het evenement nog onvoldoende aansluit bij de culturele diversiteit van het land. Zo is er wel een wijnbar, maar geen Surinaamse broodjes, en bestaat de muziekprogrammering volgens hem vooral uit witte artiesten. Pieters, de enige speler van kleur in het Nederlandse mannenteam en van Surinaams-Indonesische afkomst, zegt zich welkom te voelen, maar ervaart hockey al vijftien jaar als een overwegend witte wereld. Volgens hem zijn zichtbare rolmodellen en culturele herkenning belangrijk om nieuwe fans en spelers aan te trekken.

De KNHB erkent dat de sport een diversiteitsprobleem heeft. Als er niets verandert, wordt de groep potentiële leden en talenten kleiner, zeker omdat in 2050 naar verwachting 30 tot 40 procent van de Nederlandse bevolking een niet-westerse achtergrond heeft. Via de Hockey Foundation probeert de bond de instroom te verbreden. In 2030 moeten kinderen uit dertig wijken waar hockey weinig voorkomt met de sport kennismaken; inmiddels zijn dat er twintig. In onder meer Den Haag, Groningen en Tilburg zijn nieuwe clubs opgezet, in samenwerking met scholen, gemeenten en lokale verenigingen.

Kinderen krijgen langdurig training en ouders worden betrokken, onder meer door hen te wijzen op financiële steun van het Jeugdfonds Sport & Cultuur. Ook praktische problemen zoals vervoer, ouderlijke werktijden en de afstand tot hockeyclubs krijgen aandacht. Oud-international Jacques Brinkman werft in Den Bosch kinderen voor de sport, terwijl Maartje Scheepstra in Amsterdam-Zuidoost gezinnen actief begeleidt. Daar en in Tilburg-Noord ziet de KNHB al nieuw talent ontstaan. De betrokkenen benadrukken dat structurele verandering tijd kost, maar hopen dat toekomstige WK’s niet alleen sportief, maar ook cultureel herkenbaarder zijn.