Wel pronken met het homohuwelijk, maar lhbtqia+ geliefden op de vlucht laten we gewoon stikken
In dit artikel:
Het 25-jarig jubileum van het gelijke huwelijk werd deze week uitgebreid gevierd — onder meer met een ceremonie op 1 april in Amsterdam waarbij opnieuw meerdere lhbtqia+-koppels trouwden, en veel politieke en media-aandacht voor Nederland als voortrekker op dit vlak. Tegelijkertijd legt juist die feestvreugde een scherpe tegenstelling bloot.
Een dag vóór de jubileumviering stemde de Tweede Kamer over de Nederlandse uitvoering van het EU-migratiepact. De wet regelt onder meer gezinshereniging voor vluchtelingen: wie een verblijfsvergunning krijgt, mag in principe een echtgenoot later laten overkomen. Voor veel lhbtqia+-vluchtelingen vormt dát juist het knelpunt: in veel herkomstlanden bestaat geen mogelijkheid tot huwelijk voor partners van hetzelfde geslacht, waardoor zij formeel geen aanspraak kunnen maken op gezinshereniging.
PRO en Volt dienden daarom een amendement in om partners van mensen uit landen waar trouwen voor lhbtqia+-koppels onmogelijk is, wél in aanmerking te laten komen voor hereniging. Op dinsdag werd het amendement verworpen met een ruime Kamermeerderheid. Voor waren PRO, Volt, Partij voor de Dieren, SP, ChristenUnie en DENK; tegen stemden onder meer PVV, JA21, FVD, BBB, SGP, 50PLUS, verschillende individuele Kamerfracties en alle drie de coalitiepartijen VVD, CDA en D66.
Het gevolg is dat lhbtqia+-vluchtelingen formeel minder mogelijkheden hebben om hun geliefde naar Nederland te laten komen dan heteroseksuele vluchtelingen. De afwijzing sluit aan bij een bredere patroon: in Nederland zijn er al langer problemen rond onveilige opvang, afwijzing van asielverzoeken met twijfelachtige motiveringen (“niet gay genoeg”) en recentelijk ook het blokkeren van aparte veilige opvang voor lhbtqia+-asielzoekers. Tegelijkertijd stijgen haat, discriminatie en geweld tegen lhbtqia+-personen.
De schrijver trekt de conclusie dat het publieke en politieke vieren van 25 jaar homohuwelijk hypocriet is zolang dezelfde politici en procedures groepen lhbtqia+-mensen, namelijk vluchtelingen, structureel achterstellen. De oproep is helder: erkenning en gelijke rechten moeten gelden voor alle lhbtqia+-mensen, ook degenen die hun land ontvluchten.