Wekelijkse meditatie: Verlangen

In dit artikel:

Psalm 42 schildert een dichter die ver van Jeruzalem, in de omgeving van de Jordaan en het gebergte Hermon, intens verlangt naar God. Zoals een hert naar water verlangt, schreeuwt zijn ziel naar de levende God. Hij mist de eredienst en de gemeenschap met God en ervaart zijn omgeving en omstandigheden als beeld van zijn innerlijke nood: Gods golven en baren lijken over hem heen te gaan.

Deze droefheid over het gemis van God wordt in het artikel verbonden met de zondeval. Door de zonde is de mens van nature van God vervreemd, maar wanneer God in iemands leven werkt, ontstaat besef van schuld, verdriet over de scheiding en een verlangen naar genade en verlossing door Christus. De centrale vraag is of mensen dit levende Godsgemis werkelijk kennen, of dat zij hun geestelijke nood onbewogen constateren en daarna verder leven.

De schrijver wijst op Christus als de volmaakte vervulling van Psalm 42. In Gethsémané en op Golgotha droeg Hij Gods toorn en beleefde Hij de diepste verlatenheid, zodat gelovigen nooit meer van God verlaten zouden worden. Daarom mogen zij, ondanks schuld en verdriet, blijven hopen op God. Wie aanhoudt bij de genadetroon, zal Hem volgens de psalm uiteindelijk weer loven als Verlosser en God.