Weinig woningen gesplitst, ook al zijn gemeenten er positief over

In dit artikel:

Gemeenten staan overwegend positief tegenover het splitsen van bestaande woningen, maar geven volgens antwoorden op vragen van het ANP van bijna driehonderd gemeenten jaarlijks hooguit enkele duizenden vergunningen af. Niet alle gemeenten registreren splittingen hetzelfde, waardoor landelijke cijfers lastig te vergelijken zijn; in Amsterdam gebeurt het honderden keren per jaar, kleine gemeenten verlenen vaak maar een paar vergunningen.

Lokale regels lopen sterk uiteen. Sommige plaatsen stellen afstands- of oppervlakte-eisen (in Zaanstad moeten gesplitste woningen 100 meter uit elkaar liggen, Groningen verlangt een oorspronkelijke woning van minstens 140 m²) en meerdere gemeenten vragen extra parkeerplaatsen op eigen terrein. Een aantal gemeenten staat splitsen helemaal niet toe (onder meer Almelo en Raalte); Lelystad verleent “in principe” geen vergunningen en Roosendaal, Zeist en Stein zijn terughoudend. Tegelijk werken veel gemeenten (zoals Soest, Zaltbommel en Breda) aan beleid om splitsen meer mogelijk te maken; er is een algemene trend richting soepelere regels.

Onderzoek uit 2023 becijfert dat opsplitsen tot 2030 mogelijk 80.000–160.000 woningen kan opleveren. Demissionair woonminister Mona Keijzer pleit voor vergunningsvrij splitsen van één naar twee woningen, maar de Vereniging van Nederlandse Gemeenten waarschuwt dat dat de leefbaarheid in kwetsbare wijken kan schaden en wil gemeentelijke zeggenschap behouden. De nieuwe coalitie (D66, VVD, CDA) wil dat optoppen en splitsen waar mogelijk zonder vergunning kan, waarbij de rijksoverheid minimale voorwaarden moet vaststellen.