Weemoed is geluk, schreef Rutger Kopland. Ook weemoed naar mensen?

In dit artikel:

De schrijver reflecteert op vervreemding en melancholie aan de hand van een onvertalbaar Russisch woord: razbliuto — de ervaring van ooit van iemand gehouden hebben, maar dat niet meer te voelen. Het stuk, verschenen op 8 april 2026 in nummer 15, koppelt die term aan persoonlijke observaties sinds de pandemie. Drie mensen uit zijn directe omgeving zijn voor hem veranderd tot onbekenden; gesprekken lijken gedeelde grond te verliezen en glijden soms verontrustend af naar complotthema’s als de Illuminati.

Hij citeert ook Rutger Kopland: weemoed als een tegengif voor depressie — wie melancholisch is, is nooit alleen maar draagt wel altijd een zekere droefheid. Een vriendin deelt een ritueel waarbij ze “iemands ziel in haar woonkamer uitnodigt” om verbindingen te sluiten; voor haar is vergeven al vóór de geboorte gebeurd. Die anekdote illustreert hoe mensen verschillende strategieën gebruiken om afstand en intimiteit te begrijpen.

De auteur stelt dat vervreemding wellicht wederkerig is — gelijktijdige eenzaamheid tussen mensen — en beschrijft hoe het ontdekken van een woord als razbliuto bij een Russische kennis opluchting en herkenning bracht. Het essay onderzoekt op persoonlijke toon hoe taal, rituelen en gedeelde woorden kunnen helpen bij het benoemen en dragen van verlies aan nabijheid.