"We zijn het verleerd machthebbers te begrenzen"
In dit artikel:
Frank Ruesink (52) en Mordechaï Krispijn (58) vormen samen het platform De Begrenzers. Ze voeren campagne tegen wat zij zien als groeiende overheids- en bedrijfscontrole en willen mensen leren opnieuw grenzen te trekken — vooral door vaker “nee” te durven zeggen. Hun aanpak combineert praktische tips, juridische en emotionele weerbaarheid en zichtbare acties om burgers aan te moedigen tegen verplichtingen en onrechtvaardigheden in verzet te komen.
Oorsprong en motivatie: De beweging vindt deels haar wortels in de coronaperiode, toen Ruesink en Krispijn actief waren in protesten tegen vaccinatiedwang en coronamaatregelen. Het kantelpunt was een niet-aangemelde demonstratie op 8 oktober 2020 op het Plein in Den Haag, waarbij 82 mensen weigerden te vertrekken en werden gearresteerd. Die ervaring voedde de overtuiging dat collectief “nee” zeggen effectief kan zijn. In mei 2025 besloten ze hun samenwerking officieel te maken; hun website debegrenzers.nl ging recent live.
Werkwijze en middelen: De Begrenzers werken met webinars, podcasts en “heldere stappenplannen” die zowel praktische procedures als houdingsverandering beogen. Het adviesveld loopt van omgang met de Belastingdienst en energiemaatschappijen tot het kritisch bekijken van zorg- en onderwijssystemen. Ze leggen nadruk op emotionele en mentale weerbaarheid tegenover autoriteiten en pleiten soms voor onconventionele acties: brieven aan ministers, face-to-face confrontaties met instanties en online publieksacties.
Voorbeelden van acties:
- Een brief aan minister Eelco Heinen over belastinggeld en wapenuitgaven is via hun site duizenden keren gedownload en uitgedeeld bij departementen.
- Ze bezochten het hoofdkantoor van de Belastingdienst en het Nederlandse kantoor van Pfizer om werknemers of bestuurders met kritische vragen te confronteren; hun live-video’s bereikten honderden reacties en deelacties.
- Met de actie “Niet van mijn geld” verzamelen ze symbolische stenen om een ‘Berg van Verzet’ te vormen; ruim 5.000 stenen zijn al bijgedragen, waarvan 2.500 als ‘grote’ steen. Zodra 82.000 stenen bereikt zijn, wordt bepaald waar die berg wordt neergezet.
Concrete casussen: Frank Ruesink deelt twee persoonlijke voorbeelden als model voor wat hij voor anderen wil demonstreren. Hij vertelt hoe hij tijdelijk zonder ziektekostenverzekering leefde (“hop-on, hop-off”-relatie) om te ervaren hoe ver zijn vrijheid reikt en hoe de uitvoering van de verplichte verzekering in de praktijk soms traag of beperkt is. Daarnaast voerde hij succesvoller verzet tegen een jaarrekening van energiemaatschappij Vattenfall (2022), waarbij zijn klacht en publiciteit leidden tot massale navolging en een collectieve claim die nu in procedure is.
Doelstellingen en strategie: De Begrenzers streven niet naar geweld of anarchie maar naar gezichtsbare, creatieve burgerlijke ongehoorzaamheid die systemen ontregelt. Ze hopen een kritische minderheid te mobiliseren — Ruesink noemt intuïtief cijfers als 100.000 tot 300.000 — om door massale, verspreide acties een machtsbalans te verschuiven, bijvoorbeeld richting het verminderen of afschaffen van bepaalde belastingen (erfbelasting als concreet doel).
Kritiek en risico’s: Hun methode mengt praktische juridische tips met spirituele of emotioneel georiënteerde adviezen; dat stuit op scepsis bij sommigen die termen als ‘zweverig’ gebruiken. Sommige voorgestelde tactieken — zoals het (tijdelijk) niet hebben van een verplichte zorgverzekering of massaal weigeren boetes te betalen — kunnen juridische en financiële risico’s voor deelnemers inhouden. De beweging benadrukt juist het non-gewelddadige en moreel geïnspireerde karakter van haar acties, maar experts en burgers moeten de juridische consequenties zelf afwegen.
Plaats in het publiek debat: De Begrenzers zijn een voorbeeld van post-corona activisme dat zich richt op individuele autonomie en tegen institutionele macht. Of hun strategieën op grotere schaal effect sorteren hangt af van juridische houdbaarheid, maatschappelijke draagkracht en de bereidheid van burgers daadwerkelijk risico’s te nemen. Voorstanders vinden er empowerment en concrete handvatten; tegenstanders wijzen op mogelijke gevaren en de vraag of het doel (structurele verandering) op deze wijze realistischerwijs bereikt kan worden.