We worden steeds later volwassen - maar is dat erg?

In dit artikel:

Steeds meer mensen schuiven het klassieke volwassen leven voor zich uit, maar volgens dit essay is de vraag minder simpel dan alleen “worden we te kinderlijk?”. Het stuk gebruikt Rousseau om te laten zien hoe sterk ons idee van kindertijd en volwassenheid historisch is gevormd: vroeger golden kinderen vaker als mini-volwassenen, terwijl nu juist een lange, aparte jeugd normaal is. Tegelijk lopen de grenzen al decennia op, vooral in welvarende landen als Nederland, waar trouwen, uit huis gaan, financiële zelfstandigheid en kinderen krijgen gemiddeld later plaatsvinden dan vroeger.

Die vertraging heeft duidelijke maatschappelijke gevolgen. Onderzoek laat zien dat minder dertigers aan de traditionele mijlpalen van volwassenheid voldoen, terwijl het geboortecijfer in rijke landen onder het vervangingsniveau is gezakt. Sociale wetenschappers spreken daarom over “jongvolwassenen” of zelfs “ontluikende volwassenheid”. Dat verklaart deels waarom jongeren langer thuis wonen, vaker studeren of van baan wisselen en waarom de markt zich aanpast met producten voor zogeheten kidults, van Lego voor volwassenen tot young adult-literatuur.

Het artikel plaatst daar twee kritische denkers tegenover. Susan Neiman ziet volwassen worden als het ontwikkelen van morele moed en eigen oordeelsvermogen, niet als een datum op de kalender. Cultureel criticus Keith Hayward waarschuwt juist dat een infantiele samenleving gemakkelijker te sturen is door politiek, media en consumptie. Toch waarschuwt de auteur voor al te makkelijke verontwaardiging: jeugdige cultuur, speelsheid en uitgestelde volwassenheid zijn niet automatisch een probleem. De kernvraag is uiteindelijk of zulke trends onze vrijheid en verantwoordelijkheid verkleinen, of juist ruimte geven om bewuster volwassen te worden.