'We leven in zulke waanzinnige tijden, maak dan ook waanzinnige boeken', zegt Bob Vanden Broeck

In dit artikel:

Bob Vanden Broeck, bekend van een bekroonde debuutbundel, publiceerde op 11 mei 2026 onverwacht zijn eerste roman Je zit op een stoel. Het verhaal speelt zich af in een abstracte kamer waar een verteller voortdurend op een stoel blijft zitten en vanuit die beperkte positie de grenzen van verbeelding en waarneming aftast. De roman onderzoekt wat vastzitten betekent — zowel fysiek als mentaal — en durft in de herhaling en de saaiheid juist beweging en ritme te zoeken.

Het vertrekpunt voor het boek lag drie jaar geleden in een administratieve kantoorbaan, waar Vanden Broeck gefascineerd raakte door de leegte en repetitieve handelingen. Die ervaring leidde hem niet naar een verhalenover kantoor, maar naar de vraag hoe iemand omgaat met het gevoel vast te zitten. In tegenstelling tot poëzie had hij voor dit project meer ademruimte nodig; hij maakte geen weloverwogen keuze voor een roman, het ontstaan kantelde organisch naar dit langere formaat.

De verteller balanceert tussen de drang om op te staan en de neiging tot acceptatie. Voor Vanden Broeck is kijken een manier van deelnemen: door aandacht en observatie raakt de persoon in beweging, ook al blijft het lichaam stil. Het schrijven zelf was intens en onzeker makend; de auteur wilde vermijden te veel controle en koos er uiteindelijk voor los te laten — “de riemen losgooien” — om weer plezier en spontaniteit te vinden.

Invloeden zijn onder anderen Samuel Beckett (ritme en tastende opsommingen), Clarice Lispector, Thomas Bernhard, Ann Quin en Georges Perec. Vanden Broeck prijst schrijvers die ruimte geven aan onvoorspelbaarheid en zoekt gelijkwaardigheid tussen tekst, schrijver en lezer. Hij uit kritiek op een hedendaagse literaire cultuur die te veel nadruk legt op thema’s en orde; hij pleit voor meer wilde, chaotische boeken en redactionele durf van uitgeverijen.

Privé leeft hij van een kunstsubsidie en idealiseert geen andere tijd of plek om te schrijven: schrijven, zo zegt hij, kan overal. Als guilty pleasure leest hij Suske en Wiske en De Rode Ridder en kijkt hij graag de politieserie Vera. Aanraders: de verhalenbundels van Clarice Lispector voor wie dertig wordt; les die hij recent leerde van Jon Fosse: herhaling kan zich over zevenhonderd pagina’s uitstrekken. Zijn voorkeuren in korte keuzes geven verder een inkijk in zijn smaak (bijv. Joan Didion, Kathy Acker, Chantal Akerman). De slotpositie: geen eenvoudig zitten of opstaan, maar de ruimte ertussen.