"We kijken structureel weg": gerechtsdeskundige over de blinde vlek van Europa die kindermisbruik heet

In dit artikel:

Therapeute, auteur en gerechtsdeskundige Carine Hutsebaut pleit voor een veel grondigere aanpak van kindermisbruik, waarbij niet alleen slachtoffers maar ook daders gespecialiseerde begeleiding krijgen. In een gesprek met Compleetdenkers vertelt ze dat de verdwijning van de zesjarige Gevriye Cavas in Brussel in 1984 haar ertoe aanzette zich in de problematiek te verdiepen. Het meisje is nog altijd spoorloos.

Volgens Hutsebaut schiet de aanpak van kindermisbruik in België en Europa ernstig tekort. Ze vindt onder meer dat de term ‘pedofiel’ het probleem verkeerd voorstelt en spreekt liever over pedocriminelen of pedoseksuelen. Door verschillende vormen van trauma kunnen slachtoffers volgens haar langdurige psychische schade oplopen en kan misbruik zich over generaties verspreiden. Een deel van de mannelijke slachtoffers zou later zelf dader worden, waardoor preventie en behandeling volgens haar bij daders moeten beginnen.

Hutsebaut stelt dat wetten onvoldoende worden gehandhaafd en dat invloedrijke netwerken rond seksueel misbruik te weinig worden onderzocht. Ze doet daarbij vergaande uitspraken over vermeende structuren waarin machthebbers via misbruik worden gecompromitteerd, maar het artikel onderbouwt die claims niet onafhankelijk.

In haar eigen methode behandelt ze zowel slachtoffers als daders en probeert ze de onderliggende trauma’s en patronen bij daders aan te pakken. Ze zegt bij haar cliënten geen recidive te zien, tegenover een volgens haar zeer hoge terugval bij daders die zonder gespecialiseerde therapie uit de gevangenis komen. Verder pleit ze voor het afschaffen van verjaring voor kindermisbruik, verplichte psychologische screening van politici en meer opleidingen voor begeleiders. Volgens Hutsebaut is de cyclus doorbreekbaar, maar vereist dat vooral maatschappelijke bereidheid om het probleem onder ogen te zien en daadwerkelijk in te grijpen.