"We hoeven niet dezelfde taal te spreken om samen te dansen": zo was de 1e show van Pommelien Thijs in Wallonië

In dit artikel:

Pommelien Thijs heeft op het Ronquières Festival als eerste Nederlandstalige act ooit opgetreden in Franstalig België. Het festival in het Waalse dorp Ronquières lokt drie dagen lang telkens zo’n 25.000 bezoekers, maar voor veel Franstaligen was Thijs vooraf nog onbekend. Met haar passage zette ze bovendien een zeldzame stap: weinig Vlaamse popartiesten brachten hun Nederlandstalige repertoire al live over de taalgrens.

Festivalorganisator Jean-François Guillin boekte Thijs nadat hij onder de indruk was geraakt van haar optreden op Pukkelpop. Volgens hem was het hoog tijd dat het Waalse publiek haar live leerde kennen. Een korte rondvraag voor het concert bevestigde dat haar bekendheid in Wallonië nog beperkt is. Sommige bezoekers kenden haar uit de reeks ‘Knokke-off’, anderen waren via Nederlandstalige collega’s nieuwsgierig geworden. Op de camping merkten Vlaamse festivalgangers dat haar muziek al vragen opriep bij mensen die haar alleen kenden als “de blonde zangeres uit Vlaanderen” die op Angèle lijkt.

Thijs stond bij een stralende zomerzon op het podium, op een tijdstip waarop een deel van het publiek aan het eten was. Toch liet ze zich daar niet door afremmen. In een zwarte outfit bewoog ze energiek over het podium, de catwalk en de decortrap, terwijl haar stem overeind bleef in nummers als ‘Ik moet gaan’ en ‘Meisjes van honing’.

Voor haar eerste optreden in Franstalig België had Thijs haar bindteksten duidelijk voorbereid. Ze sprak het publiek geregeld in het Frans toe, erkende met een glimlach haar Vlaamse accent en moedigde de festivalgangers aan om mee te klappen en hun handen in de lucht te steken. Dat bleek een doeltreffend charmeoffensief. Ze benadrukte ook dat mensen geen dezelfde taal hoeven te spreken om samen te dansen en plezier te maken.

Meedoen met de Nederlandstalige teksten verliep aanvankelijk minder vlot. Alleen vooraan, waar veel trouwe Vlaamse fans uren in de hitte hadden gewacht, werd luid meegezongen. Verder naar achteren bleven vooral klappen en ‘ooh-oohs’ over. De Franstalige bezoekers kregen na de tweetalige visuals aan het begin geen vertaalde songteksten meer te zien, wat het volgen van nummers met veel beeldspraak bemoeilijkte. Herkenbare zinnen als “alles of niks” uit ‘Erop of eronder’ bleken wel makkelijker aan te slaan.

Ondanks de taalbarrière groeide het enthousiasme tijdens de show. Thijs kreeg het publiek zelfs met een deels Franstalige oproep tot een sitdown in beweging. Met ‘Atlas’ en confetti eindigde het optreden op een hoogtepunt. Verschillende Franstalige bezoekers gaven toe dat ze de teksten niet begrepen, maar waren onder de indruk van haar energie, stem en de sfeer. Sommigen gebruikten Shazam om songtitels op te zoeken; anderen waren van plan haar muziek thuis opnieuw te beluisteren.

De reacties tonen dat Thijs in Wallonië nog aan bekendheid moet winnen, maar tegelijk een eerste groep nieuwe fans heeft overtuigd. Haar Nederlandstalige muziek bleek niet voor iedereen meteen toegankelijk, terwijl haar podiumprésence en verbindende boodschap wel over de taalgrens heen werkten.