We hebben heus wel geld om wanhopige jongeren te helpen - we geven het alleen niet aan hen uit

In dit artikel:

De Nederlandse geestelijke gezondheidszorg en jeugdzorg schieten ernstig tekort voor mensen die te kwetsbaar, te instabiel of te complex zijn voor bestaande voorzieningen, stelt deze opiniërende analyse. Aan de hand van Edwin, een man die jarenlang tussen straat, crisisopvang, rechtszaal en politiebureau bleef ronddolen en uiteindelijk zelfmoord pleegde in een politiecel, laat de schrijver zien hoe zorgsystemen mensen kunnen laten vallen wanneer niemand echt verantwoordelijkheid neemt. Ook het werk van journalist Bas Haan over Edwin en het rapport van Jason Bhugwandass over misstanden in de gesloten jeugdzorg krijgen daarin een grote rol: Bhugwandass sprak 51 jongeren, van wie 38 tussen zijn twee rapporten in een zelfmoordpoging deden; zeven overleden na een plaatsing op de ZIKOS-afdelingen die inmiddels zijn gesloten.

De kern van het betoog is dat het probleem niet vooral ligt bij onwil of gebrek aan betrokkenheid van hulpverleners, maar bij een systeem dat gestuurd wordt door geld, indicaties en “doelmatigheid”. Volgens de auteur worden mensen als Edwin en jonge cliënten met zware problemen steeds opnieuw afgewogen op betaalbaarheid en verantwoording, terwijl echte hulp juist vraagt om tijd, continuïteit, nabijheid en vaste bedden. De zorg is volgens de tekst verstrikt geraakt in een machine van controle en administratieve afvinklogica, waardoor er steeds minder overblijft voor directe ondersteuning. De schrijver pleit daarom niet alleen voor menselijkere zorg, maar ook voor een eerlijkere verdeling van welvaart en hogere publieke uitgaven, zodat de volgende Edwin of volgende kwetsbare jongere niet opnieuw tussen wal en schip belandt.