Wat wilden de spoorsaboteurs? 'Het kan strategie zijn om stil te blijven'

In dit artikel:

Een dag na de sabotage van het Nederlandse spoor is nog altijd onduidelijk wie verantwoordelijk is en welk doel de actie had. Op de ochtend ervoor werden op tientallen plaatsen in het noorden, oosten en midden van het land buizen en kabels op de rails gelegd. ProRail en de politie verwijderden het materiaal, maar de acties veroorzaakten uitgevallen treinen en langdurige vertragingen.

Gesprekken van de NOS met boeren en boerenorganisaties wijzen mogelijk op betrokkenheid van boerenactivisten, al heeft niemand de sabotage opgeëist. Volgens hoogleraar radicalisering Bram Sizoo was verstoring van het openbaar vervoer waarschijnlijk geen doel op zich. Hij denkt dat de daders aandacht wilden vragen, terwijl het uitblijven van een claim ook bedoeld kan zijn om onzekerheid en onrust te creëren. Angst lijkt echter beperkt; veel reizigers reageerden vooral boos, omdat de actie levensgevaarlijk was.

Hoogleraar sociale verandering Jacquelien van Stekelenburg zegt dat radicale acties wel veel publiciteit opleveren, maar ook sympathie kunnen kosten en de relatie met politiek en samenleving kunnen verslechteren. Het stilzwijgen kan daarom een tactische keuze zijn: door geen verantwoordelijkheid te nemen, blijven de vragen en media-aandacht bestaan. Mogelijk speelt ook mee dat op de sabotage maximaal vijftien jaar cel staat.