Wat verklaart de extreem korte duur van het staakt-het-vuren tussen de VS en Iran?

In dit artikel:

De staakt-het-vuren tussen de VS en Iran hield nauwelijks stand: bombardementen op Iraanse doelen werden hervat en in de Perzische Golf werden opnieuw schepen, Amerikaanse bases en andere doelen getroffen. Volgens de auteur laat dit zien dat het stabilisatiepad uit het Islamabad-memorandum van 17 juni voorlopig vastzit.

De kern van het artikel is een paradox. Enerzijds dempt grootschalige overheidsingrijpen de economische schade van de oorlog opvallend goed. De G7, met de VS voorop, zette de grootste oliereservevrijgave ooit in, sancties op Rusland en Iran werden tijdelijk versoepeld en China verlaagde zijn olie-import sterk dankzij eigen voorraden en een snelle omslag naar zonne-energie, wind, kernenergie, elektrische mobiliteit en spoorvervoer. Daardoor bleef een mondiale recessie uit en bleef de olieprijs onder de 100 dollar per vat.

Anderzijds maakt juist dat succes nieuwe escalatie mogelijk. Omdat de economische klap uitbleef, hoeft president Trump volgens de auteur niet snel te zoeken naar een echte deal met Iran. In plaats daarvan kiest hij voor dreiging, bombardementen en onderhandelingen die weer worden ondermijnd. Dat verhult de grenzen van Amerikaanse militaire macht, terwijl Europese leiders vooral meebuigen en weinig invloed hebben.

De auteur beschrijft dit als een uiting van ‘hypergeopolitiek’: kortetermijngedrag en bestuurlijke incoherentie onder westerse elites versterken elkaar en houden een gevaarlijke cyclus van conflict in stand.