Wat Tom de Nooijer drijft: „Ik hoop van harte dat het asielbeleid vastloopt"

In dit artikel:

Tom de Nooijer, voorman van het Christelijk Verbond Oldebroek (CVO), is uitgegroeid tot de spil van een lokaal politiek en media-conflict: bewonderd door een deel van rechts-populistische en christelijke kringen, en scherp bekritiseerd door anderen die hem radicaler en gevaarlijker vinden. Zijn partij boekte bij de recent gehouden gemeenteraadsverkiezingen een grote winst — van drie naar zeven zetels — en is nu de grootste fractie in het negentienkoppige Oldebroekse bestuur. Daarmee staat De Nooijer voor de taak om, onder leiding van formateur Rutger van den Noort en op advies van informateur Richard de Mos, mogelijk een college te smeden met SGP en Algemeen Belang Oldebroek (ABO).

De Nooijer is geen nieuwkomer: al op zijn zeventiende werd hij SGP-raadslid, later studeerde hij politicologie en liep hij stage bij de landelijke SGP-fractie. Na een breuk binnen de lokale SGP richtte hij met sympathisanten CVO op. Daarnaast verwierf hij bekendheid als presentator bij Ongehoord Nederland, waar hij zich profileren als scherp criticus van migratie, klimaatbeleid en EU-inmenging. Zijn publieke stijl — snel, interruptief en doeltreffend in oneliners — roept uiteenlopende reacties op: bewondering van conservatieve stemmen, maar ook afkeer van oud-politici en tegenstanders die hem populistisch en polariserend vinden.

Een incident dat de publiciteit voedde vond plaats op 8 oktober 2025 tijdens een radioshow op LocoFM, toen presentator Huub Verberk de studio verliet na een verhitte discussie met De Nooijer die hem beschuldigde van partijdigheid. Het fragment circuleerde online en versterkte zowel lof van supporters als kritiek van tegenstanders. De Nooijer zelf profileert zich nadrukkelijk als keurige verdediger van „dorpse” waarden en wil volgens hem de plattelandscultuur van Oldebroek beschermen: kerkelijk geloof, lokale tradities en prioriteit voor huisvesting van lokale starters boven statushouders.

Het dominantiepunt in zijn politiek is asiel- en huisvestingsbeleid. De Nooijer voert campagne tegen wat hij noemt „grootschalige, opgelegde azc’s” en verzet zich tegen aspects van de Wet spreiding van asielzoekers (Spreidingswet). Hij gebruikt voorbeelden en video’s — zoals een veelbekeken CVO-film over een opvanglocatie in Harderwijk — om onveiligheidsgevoelens onder omwonenden te schetsen. Kritische raadsleden en coalitiepartners betwisten echter de selectie en duiding van die feiten: aantallen incidenten bleken deels te slaan op overtredingen van huisregels en vormen volgens tegenstanders geen afdoende bewijs voor de gepresenteerde doemscenario’s. Ook voormalige collega’s noemen zijn beeldvorming een halve waarheid die polariseert.

Nationaal en regionaal sluit zijn verhaal aan bij bredere anti-azc en anti-migratiebewegingen die elders in Nederland, van Loosdrecht tot Apeldoorn, ook opkomst laten zien — soms met vreedzame protesten, soms met gewelddadige excessen. De Nooijer was persoonlijk aanwezig in Loosdrecht tijdens rellen rond een opvanglocatie, wat de controverse verder opstookte.

Zijn standpunten reiken verder dan migratie: De Nooijer verzet zich tegen het hijsen van de regenboogvlag bij gemeentelijke gebouwen, is kritisch over klimaat- en stikstofbeleid en stelde zich terughoudend op bij hulp aan Oekraïne. Tegelijkertijd benadrukt hij persoonlijk religieuze betrokkenheid: hij is actief in hervormde kerken, speelde organist en laat zijn christelijke overtuiging zichtbaar meespelen in zijn politieke motivatie. Die religieuze toon is populair onder sommige volgers; anderen zien er een mengeling van geloofsdrift en cultuurstrijd in.

De mediapositie van De Nooijer roept extra vragen op. Zijn voormalige omroep, Ongehoord Nederland, ligt onder vuur: een visitatiecommissie van de NPO stelde tekortkomingen in journalistieke kwaliteit vast, en het Commissariaat voor de Media concludeerde dat De Nooijer belangenverstrengeling vertoonde door zijn presentatorenrol te gebruiken voor politieke standpunten — wat ON een boete opleverde. Binnen ON speelden ook interne schandalen en juridische procedures rond medewerkers, wat de geloofwaardigheid van het platform verder aantastte.

Lokaal rijgt De Nooijer succes aan kritiek. Medestanders prijzen zijn lef en retorische capaciteiten; tegenstanders — van CDA-wethouders tot oud-VVD-raadslieden en CU-vertegenwoordigers — erkennen zijn intelligentie maar waarschuwen voor polariserende en soms asociale politieke reflexen. Een belangrijk politiek testpunt wordt of CVO in een college kan samenwerken zonder de landelijke Spreidingswet actief te frustreren en of beloftes als het verwijderen van de regenboogvlag concreet worden uitgevoerd. Na de verkiezingen riep De Nooijer tegelijk op tot verbinding, maar waarschuwde hij ook dat hij vasthoudt aan kernpunten als prioriteit voor lokale woningzoekers en verzet tegen grootschalige opvang.

Samengevat is Tom de Nooijer een jong, media-vaardig politicus die lokaal grote steun oogst met een conservatief-christelijke en anti-azcagenda. Zijn opmars laat zien hoe lokale frustraties rond migratie en cultuur zich vertalen in stevige politieke winst, maar de manier waarop hij kwesties framen en zijn banden met omstreden media zetten vraagtekens bij de mate van nuance en het vermogen tot breed bestuurlijk samenwerken.