Wat te zien op De Parade in Utrecht? Een kerkdienst voor ongelovigen, een Minotaurus en de nieuwe van Koot en De Bie

In dit artikel:

Evert de Vos, redacteur van De Groene Amsterdammer, geeft drie persoonlijke hoogtepunten voor een bezoek aan De Parade en schetst zijn ideale middag/avond: twee à drie voorstellingen reserveren, misselijk worden in de zweefmolen en tussendoor spontaan tenten binnengaan als performers je trekken.

Ode aan de twijfelaar (in Amsterdam en later Utrecht, 27–31 augustus) is gepresenteerd als een kerkdienst voor ongelovigen: het Agnospelkoor zingt strak en energiek, terwijl een wisselende twijfeldominee—onder wie Raoul Heertje, Kiki Schippers en Lebbis—de toon zet. Heertjes benadering oogt zoekend en deels geïmproviseerd; de voorstelling balanceert humor met serieuze thema’s, waaronder Gaza en zijn positie als artiest met Joodse wortels, waardoor meerdere lagen ontstaan.

Loppersum (Koen en Jeroen, 20–23 augustus) speelt zich af rond een bevingsprobleem in een Gronings dorp: de aarde trilt en er lijkt een monster onder de grond te zitten, een moderne Minotaurus-variatie. De voorstelling trekt referenties naar klassieke mythes en populaire franchises als The Hunger Games. De makers lopen gevaarlijk dicht langs platitudes, maar houden het net genoeg spannend om de aandacht vast te houden.

Hokjesdenker: We doen wat we kunnen (Leon Wohlrabe en Tim Kanon, 15–20 augustus) ontstond uit korte, virale sketches op TikTok/Instagram. De voorstelling is snel, rauw en vol ultrakorte grappen die hun generatie spiegelen en idealisme bespotten; publiek en de recensent reageren wisselend—De Vos’ kinderen vonden het hilarisch, hijzelf verliet de tent als twijfelende generatie X’er.