Wat mij wanhopig maakt, is het besef dat alles ineenstort wat je opgebouwd hebt zien worden

In dit artikel:

In deze persoonlijke column beschrijft Theodor hoe woede volgens hem energie kan geven, maar bij het ouder worden omslaat in mildheid, wanhoop en verbittering. Hij ervaart in zijn omgeving overal tekenen van verval: de sociale veranderingen in de Amsterdamse Jordaan, die van arme volksbuurt via opgeknapte wijk naar een volgens hem luidruchtige en oppervlakkige toeristische omgeving veranderde, en de hoge huizenprijzen die daar inmiddels worden gevraagd.

Zijn boosheid wordt verder aangewakkerd door pro-Palestijnse leuzen en symbolen die hij in Amsterdam ziet. De groeiende afkeer van Israël en de agressie tegen Joden beschouwt hij als een bedreiging en als bewijs dat wat hij het ‘Huis der Rechtvaardigheid’ noemt, tot een ruïne is geworden. Daarbij stelt hij dat Joden zich in Amsterdam uit zelfbescherming moeten gedragen alsof zij zich schamen.

Ook de vrijheid van meningsuiting en de democratie ziet hij achteruitgaan. Hij verwijst naar miljardairs als Elon Musk, Donald Trump en Peter Thiel, die maximale vrijheid van meningsuiting verdedigen, maar plaatst daar de kritiek tegenover dat sociale media en algoritmes democratische besluitvorming ondermijnen. Volgens die kritiek wint niet langer het beste idee, maar het populairste. Theodor verbindt dit aan zijn vrees dat zowel democratie als vrije meningsuiting worden uitgehold.

Daarnaast uit hij weinig vertrouwen in het Nederlandse kabinet, de volksvertegenwoordiging en de publieke omroep. In alledaagse scènes — zoals een fatbiker die een oudere vrouw aanrijdt en agressie op straat — ziet hij eveneens tekenen van maatschappelijke achteruitgang. Zijn toon is uitgesproken en polemisch: hij presenteert zijn woede over politiek, antisemitisme, sociale omgangsvormen en publieke cultuur als een reactie op een wereld waarin verworvenheden volgens hem zichtbaar afbrokkelen. De column eindigt met de gedachte dat wrok en woede tegelijk kracht geven en iemand uitputten.