Wat heeft een zonsondergang met smaak te maken?

In dit artikel:

In Tent (Rotterdam, Coolhaven) is een groepstentoonstelling te zien waarin twaalf kunstenaars de zonsondergang als onderwerp nemen: Sun, Don’t Rush to be Red. Son, Don’t Rush to be Read., samengesteld door curator Rawad Baaklini en met werk van onder meer Marieke van der Lippe. Het is een expositie die begint bij het cliché van kitscherige romantiek maar snel verdiept: de zonsondergang fungeert hier als beeld voor sociale verschillen, herinnering, politiek en natuurkunde.

De show plaatst historische en maatschappelijke lagen naast elkaar: verwijzingen naar Pierre Bourdieus observatie dat waardering voor zulk beeld afhankelijk is van klasse, en naar de Amerikaanse ‘sundown towns’ die het zien van de zonsondergang tot een raciaal geladen privilege maakten, illustreren hoe een ogenschijnlijk universeel tafereel ongelijkheid kan weerspiegelen. Baaklini koos bewust voor een tweede laag om te ontsnappen aan louter sentiment.

Werkvoorbeelden maken de veelstemmigheid duidelijk. Noor Nuyten verbeeldt met haar 50 Degrees Horizon een fictieve, door thermometers aangegeven horizonlijn die pas bij 50°C ontstaat — een onheilspellend commentaar op opwarming van de aarde. Czar Kristoff J.P. onderzoekt op Grindr waarom veel profielen zonsondergangen tonen; zijn project Gintong Silahis (Filipijns voor “gouden zonnestralen”, met een slangbetekenis voor biseksueel) onthult daarachter verlangens naar hoop, mysterie en echt contact, niet alleen seksuele hooking-up. Guillaume Aubry brengt onderzoeksresultaten samen uit zijn promotieproject Courser le soleil om te tonen waarom de zon zo aantrekkelijk is, en Donald Schenkel schildert het kleurverloop van de ondergaande zon in een sober drieluik en verspreidt ansichtkaarten waarmee bezoekers die beelden kunnen delen.

Kortom: de tentoonstelling gebruikt de zonsondergang niet als eindpunt, maar als ingang — een kortstondig, universeel beeld dat uiteenlopende politieke, klimatologische en sociale verhalen opent.