'Waarom zetten ze geen mysteryguest in om uitbuiting van sekswerkers te voorkomen?' vraagt deze raamverhuurder zich af

In dit artikel:

De arrestatie op 14 juli van zeven Roemeense verdachten, die volgens justitie jarenlang tientallen sekswerkers op de Amsterdamse Wallen hebben uitgebuit, heeft nieuwe kritiek op het toezicht losgemaakt. Raamexploitant Pim van Burk stelt dat de huidige controles onvoldoende zijn om geraffineerde mensenhandel tijdig te herkennen.

Van Burk verhuurt met zijn compagnon 39 van de 233 ramen op de Wallen. Hij pleit voor structureel overleg tussen gemeente, politie, raamverhuurders en hulporganisaties over signalen van mensenhandel en veranderende werkwijzen van pooiers. Hoewel dat voorstel in 2025 positief werd ontvangen, is het overleg nog niet gestart.

Volgens Van Burk werden controles op administratie vooraf aangekondigd. Exploitanten konden daardoor zelf bepalen welke verslagen van gesprekken met sekswerkers aan toezichthouders werden getoond. Ook zouden toezichthouders vaak slechts drie maanden terugkijken, terwijl gesprekken volgens de vergunning halfjaarlijks moeten plaatsvinden. Daarnaast mogen zij vanwege privacyregels alleen geanonimiseerde documenten bekijken. Daardoor blijven mogelijke verbanden tussen sekswerkers en verschillende verhuurders buiten beeld. De gemeente bevestigt die beperking en zegt te hopen op een landelijke wetswijziging.

De gemeente benadrukt dat aangekondigde controles niet de bedoeling zijn en dat administratieve inspecties slechts één onderdeel vormen van de aanpak. Het strafrechtelijke onderzoek naar de verdachten heeft nu voorrang; daarna wil Amsterdam beoordelen of het beleid of bestuursrechtelijk optreden moet worden aangepast. Volgens de gemeente moeten alle signalen van mensenhandel direct worden gemeld.

Van Burk zegt dat zijn bedrijf de gesprekken met sekswerkers verder professionaliseert en daarbij ook kunstmatige intelligentie gebruikt om verbale en non-verbale signalen beter te herkennen. Hij vindt dat de gemeente hogere eisen aan alle verhuurders moet stellen. Tegelijkertijd is volgens hem onvoldoende duidelijk welke bescherming of gevolgen een melding bij politie of gemeente heeft. Ook vindt hij dat overheidsdiensten meer gebruik moeten maken van de informatie van verhuurders. Zo werd een voorlichtingsvideo over de Roemeense zaak volgens hem niet rechtstreeks via de verhuurders onder sekswerkers verspreid.

Verder vraagt Van Burk om onaangekondigde praktijktests met zogenoemde mystery guests. Ook kunnen gegevens over werktijden en incidenten volgens hem helpen om afwijkende patronen te ontdekken. Een verplichte alarmknop in elke kamer wordt volgens hem wel gecontroleerd in de regels, maar politie en toezichthouders zouden de werking daarvan nooit in de praktijk hebben getest.

Over een gemeentelijk meldpunt voor klachten verschillen de ervaringen. Van Burk zegt dat oproepen in het verleden onbeantwoord bleven. Amsterdam verwijst naar een vast nummer en naar het Amsterdam Center for Sex Workers, waar sekswerkers volgens de gemeente altijd terechtkunnen.

Van Burk zegt eerder een sekswerker te hebben geweerd en bij de politie te hebben gemeld omdat hij aanwijzingen zag voor betrokkenheid van een pooier. Zij kon volgens hem elders op de Wallen blijven werken totdat haar vermeende vriend in juli werd gearresteerd. Sinds kort is Van Burk gemeenteraadslid voor Volt, maar hij zegt in deze kwestie uitsluitend als exploitant te spreken om belangenverstrengeling te vermijden.