Waarom vragen zendelingen geloof zonder bewijs?

In dit artikel:

Mensen komen volgens dit betoog doorgaans niet tot geloof door een sterk logisch bewijs voor de waarheid van de Bijbel, maar doordat het Evangelie hun hart raakt. Paulus schrijft dat de wereld God niet door menselijke wijsheid heeft leren kennen, maar dat God mensen zalig maakt door de prediking. De kern van het probleem ligt daarom niet in een gebrek aan antwoorden, maar in de diepgewortelde weerstand van het menselijke hart tegen God.

De auteur verwijst naar ervaringen uit het zendingswerk. Zo deed een vrouw na één Bijbelverhaal haar afgodsbeelden weg, terwijl een andere man na langdurige gesprekken over christelijke argumenten niet ging geloven. Mensen willen vaak zelf de leiding over hun leven houden. Tegelijk zegt de Bijbel dat ieder mens iets van Gods kracht en goddelijkheid kent; door de zonde is dat inzicht echter verduisterd. De Heilige Geest moet het hart verlichten.

Daarom zijn Gods kracht en liefde, zichtbaar in de prediking, veranderde levens, wonderen en de liefde van andere christenen, vaak overtuigender dan een sluitende redenering. Ook praktisch is het volgens de auteur beter om eerst de ingrijpende boodschap van het Evangelie te verkondigen, in plaats van te beginnen met een bewijs dat de Bijbel waar is. Daarna kunnen vragen over de betrouwbaarheid van de Bijbel, de schepping en de opstanding van Christus worden besproken.

Apologetiek, het verdedigen van het geloof, blijft waardevol en kan helpen wanneer twijfels of bezwaren opkomen. Ze mag echter niet de plaats innemen van de evangelieprediking. In navolging van Paulus hoort de verkondiging vooral te wijzen op Jezus Christus en Zijn kruisdood; daarin ligt volgens de auteur de beste weg om mensen tot geloof te brengen.