Waarom Simonne 'Backx' heet en Frank een dubbelganger kreeg: 5 weetjes over 30 jaar 'Thuis'
In dit artikel:
Op 23 december 1995 ging de VRT-vertelling Thuis voor het eerst de ether in; deze week viert de dagelijkse fictiereeks haar dertigste verjaardag, met bijna 6.000 afleveringen achter de rug. In de allereerste aflevering maakten de families Bastiaens‑Dedecker en Bomans‑Verbeeck hun intrede; personages als Rosa, Marianne en Frank verschenen al meteen, Simonne werd via een telefoontje geïntroduceerd — en al die rollen zijn nog steeds onderdeel van de cast.
Drie acteurs die vanaf de eerste week meespelen — Annick Segal (Rosa), Marleen Merckx (Simonne) en Pol Goossen (Frank) — delen enkele onbekende details over hun personages en de ontstaansgeschiedenis ervan. Zo had Simonne aanvankelijk een andere familienaam in de schrijversnota’s: Verstappen. Merckx besliste echter dat haar personage een kort, krachtig achternaam moest hebben en koos Backx; die fonetische spelling (‘C‑K‑X’) maakte ze bovendien persoonlijk herkenbaar omdat haar eigen naam Merckx zo geschreven wordt.
Annick Segal, die voor Thuis vooral theaterervaring had, moest twee keer auditie doen voor de rol van Rosa. Een doorslaggevende factor was haar klik met tegenspeelster Janine Bischops (die later Jenny werd): Bischops pleitte er actief voor dat Segal de rol zou krijgen, iets wat hielp de makers over de streep te trekken.
De acteurs hebben veel vrijheid om dialogen vorm te geven en vullen regelmatig zinnen en koosnamen aan die later iconisch werden. Voorbeelden zijn Franks “ons moe” en Rosa’s liefkozende “snuiteke” voor dochter Peggy — aanduidingen die voortkwamen uit improvisatie en persoonlijke gewoonten van de spelers (Segal gebruikte de koosnaam omdat haar eigen moeder haar zo noemde). Marleen Merckx vertelt dat de schrijvers ook inspelen op wat acteerkeuzes opleveren: een geloofwaardige huilscène uit een vroeg seizoen leidde ertoe dat Simonne lange tijd het personage werd dat vaak huilend in beeld kwam — het begrip “bleitend Simonneke” ontstond onbedoeld, maar bleek populair bij kijkers.
Pol Goossen bracht zelf creatieve ideeën aan voor verhaallijnen. Eén van de meest memorabele periodes in de reeks ontstond nadat hij een voorstel indiende voor een dubbelganger‑verhaal met Manfred Stein; de schrijvers werkten meer dan een jaar aan zijn A4’tje. Het leidde onder meer tot een epische confrontatie tussen Frank en zijn dubbelganger, een scène die Goossen zich altijd zal herinneren.
Kort samengevat: Thuis viert dertig jaar levenslange verhaallijnen en vertrouwde personages, waarbij veel van de herkenbaarheid en tradities — van koosnamen tot dramatische plotwendingen — mede gevormd zijn door de inbreng en improvisaties van de spelers zelf.