Waarom premier Pedro Sánchez van Spanje zich zo fel opstelt tegen de oorlog in Iran
In dit artikel:
Premier Pedro Sánchez voert scherp verzet tegen de oorlog tussen de Verenigde Staten/Israël en Iran. Sinds het begin van het conflict heeft zijn linkse regering een heldere boodschap: geen deelname, geen medewerking. Madrid sluit Amerikaanse militaire vluchten uit het Spaanse luchtruim, weigert dat Amerikaanse troepen Spaanse bases gebruiken en doet niet mee aan een mogelijke Europese maritieme missie in de Straat van Hormuz.
De verklaring van de harde lijn ligt deels in het collectieve geheugen van Spanje: de deelname van de conservatieve regering aan de Irakoorlog in 2003 en de daaropvolgende terroristische aanslag op station Atocha in 2004 vormen een traumatische referentie. Sánchez vreest herhaling van repercussies en wil niet “medeplichtig” zijn aan acties die tegen Spaanse waarden en belangen indruisen.
Binnenlandse politiek speelt mee. Sánchez leidt een krappe coalitie met de linkse Sumar-partij en regionale nationalistische partijen, die druk uitoefenden op hem om een consequente koers te varen in eerdere conflicten (zoals tegen Israël in Gaza). Hoewel die invloed vorig jaar existentiële risico’s voor zijn kabinet inhield, staat de PSOE nu sterker na tegenvallende resultaten van de conservatieve Partido Popular in regionale verkiezingen. Sánchez gebruikt zijn anti‑Trump- en anti‑oorlogsstandpunten ook electorisch: Trump is in Spanje relatief onpopulair, en afstand nemen van Washington levert hem binnenlands politieke winst op.
Toch is Sánchez pragmatisch: Spanje verhoogt de defensie-uitgaven en blijft een trouw NAVO-lid, al verzet hij zich tegen sommige eisen zoals de door Trump gepropageerde nieuwe NAVO‑norm voor uitgaven. Economisch is Spanje relatief weinig kwetsbaar voor Amerikaanse handelsmaatregelen — export naar de VS bestaat vooral uit wijn en olijfolie — en de sterke inzet op hernieuwbare energie maakt het land minder gevoelig voor energieprijschokken door conflicten in het Midden‑Oosten.
Historische en diplomatieke overwegingen kleuren ook het buitenlands beleid: Spanje onderhoudt traditioneel goede betrekkingen met de Arabische wereld en heeft sterke historische banden met de Palestijnen, wat de kritiek op Israël in eerdere crises versterkte. Daarnaast voert Sánchez een opvallend sociaal-economisch beleid, zoals het plan om tijdelijke verblijfsvergunningen te verlenen aan honderdduizenden migranten, wat zowel binnen Europa als binnen Spanje controverse opriep.
Analisten zien in Sánchez vooral een centrumlinks politicus die zijn idealen combineert met pragmatisme. Mocht een breder Europees front zich bij zijn kritische houding tegen Trump en oorlog aansluiten, dan kan dat zijn positie op het Europese toneel verder versterken — mogelijk zelfs richting meer zichtbare leiderschapsrollen.