Waarom moesten we in coronatijd zo lang gesloten blijven? Die vraag leeft nog steeds op scholen

In dit artikel:

De parlementaire enquêtecommissie Corona onderzoekt deze dagen hoe het kabinet tijdens de pandemie besliste over de sluiting van scholen en universiteiten, en vooral of het belang van kinderen en jongeren daarbij voldoende is meegewogen. In gesprekken met leraren, schoolleiders, wetenschappers en studentenorganisaties klinkt brede kritiek op de manier waarop onderwijs steeds opnieuw moest wijken voor vooral medische afwegingen.

Basisschooldirecteur Eva Naaijkens van de Alan Turingschool in Amsterdam noemt de coronaperiode de zwaarste uit haar loopbaan: door plotselinge sluitingen, late kabinetsbesluiten en uitval van personeel moest ze voortdurend improviseren. Onderwijsbestuurders en docenten wijzen erop dat kinderen leerachterstanden opliepen, ongelijkheid toenam en veel leerlingen thuis niet over de juiste middelen of hulp beschikten. Ook studenten kregen een flinke klap te verduren: zij zaten lange tijd vast aan online onderwijs, met eenzaamheid, motivatieverlies en soms psychische klachten tot gevolg.

Sommigen begrijpen dat de eerste lockdown in maart 2020 snel en in onzekerheid werd afgekondigd, maar vinden wel dat daaruit de les moet worden getrokken dat scholen in een volgende crisis zoveel mogelijk open moeten blijven. Anderen zijn scherper en stellen dat sluitingen en strenge regels later in de pandemie niet meer goed te verdedigen waren, zeker omdat er volgens hen al duidelijk was dat scholen geen grote besmettingshaarden waren.

De enquête moet volgens betrokkenen ook uitwijzen hoe zwaar onderwijsbelangen echt wogen naast gezondheid, economie en politiek. Veel sprekers verwijten het kabinet dat signalen uit het onderwijsveld te weinig doorkwamen. Het latere herstelprogramma van 8,5 miljard euro voor onderwijsachterstanden roept eveneens vragen op, omdat doelen en onderbouwing volgens critici onduidelijk waren. Studentenvertegenwoordigers hopen daarnaast op erkenning van de sociale, mentale en financiële schade die jongeren opliepen, en op een eerlijker oordeel over hun rol in de crisis.