Waarom MAGA-ideoloog Tucker Carlson zich ineens tegen Donald Trump keerde
In dit artikel:
Tucker Carlson, ooit de invloedrijke huisideoloog van de MAGA-beweging, heeft zich publiekelijk van Donald Trump gedistantieerd vanwege Trumps beleid rond de oorlog tegen Iran. In de aanloop naar de escalatie waarschuwde Carlson Trump nog persoonlijk in het Witte Huis dat een oorlog zijn presidentschap zou schaden; Trump reageerde destijds geruststellend. Nu, ongeveer tien weken na het begin van het conflict, noemen Carlson en andere prominente conservatieve commentatoren — zoals Megyn Kelly, Candace Owens en Alex Jones — Trumps koers in strijd met het «America First»-principe en keren zij zich tegen hem. Carlson noemt het beginnen van oorlog met Iran „de grootste fout” die een president in zijn leven heeft gemaakt.
Het artikel bespreekt de nieuwe biografie Hated By All The Right People van Jason Zengerle, die Carlsons carrière en zijn rol in de conservatieve beweging uitvoerig reconstrueert. Zengerle schetst Carlson als een slimme, contrasterende figuur: afkomstig uit de rijke Swanson-familie, opgevoed in luxe én tegelijk een provocateur die politiek als theater ziet. Zijn jeugd in La Jolla, kostscholen in Zwitserland en Rhode Island, en een dubbelleven tussen kerkelijkheid en excessen leggen volgens Zengerle het culturele en persoonlijke vertrekpunt voor zijn latere stijl.
Carlsons professionele ontwikkeling loopt parallel met de rechterflank van de Amerikaanse politiek: van neoconservatisme naar nativistisch populisme. Hij begon als schrijver en redacteur (The Weekly Standard), werkte als commentator bij CNN en MSNBC en kreeg uiteindelijk landelijke bekendheid via Fox News. Zijn vroege tv-carrière kende tegenslagen — inclusief een beruchte confrontatie met Jon Stewart bij Crossfire — wat zijn verwijdering van de establishment versterkte en hem richting anti-elite retoriek dreef.
In 2010 richtte Carlson The Daily Caller op, een online kanaal dat hard inzet op emotionele, virale verhalen over immigratie en cultuurstrijd. Daarmee ontwikkelde hij het gevoel voor wat bij de conservatieve achterban aanslaat en zag hij eerder dan de meesten Trumps aantrekkingskracht voor kiezers in 2016. Bij Fox groeide hij uit tot de sterpresentator met Tucker Carlson Tonight; zijn monologen werden vaak met Trump zelf in gedachten samengesteld en zouden beleidsdiscussies in het Witte Huis beïnvloeden. Zengerle beschrijft hoe Carlson enerzijds Trump hielp ideologisch te smeden — door losse uitspraken te vertalen naar een coherent verhaal over machteloosheid van witte kiezers en verraad door elites — en anderzijds probeerde sommige uitschieters van Trump te temperen.
Die ambivalente houding blijkt uit episodes zoals Carlsons poging om Trump in 2020 over de ernst van de pandemie te overtuigen en zijn aanvankelijke weigering om de lezing van grootschalige verkiezingsfraude te omarmen. Maar onder druk van zijn publiek draaide Carlson later bij; hij produceerde ook de documentaire Patriot Purge, waarin hij de bestorming van het Capitool naar zijn idee herschreef als een «false flag». Zijn stijl maakte ruimte voor racistische ideeën, zoals de ‘vervangings’-theorie, die zo onderdeel werden van het conservatieve discours.
In 2023 werd Carlson ontslagen bij Fox, in de nasleep van de Dominion-rechtszaak en het uitlekken van interne communicatie waaruit inconsistenties in zijn publieke en private uitspraken bleken. Ondanks het verlies van Fox hield zijn invloed aan: met het Tucker Carlson Network bouwde hij een eigen platform dat volgens Zengerle nog meer ruimte gaf aan complottheorieën en extremere gasten, zoals de antisemiet Nick Fuentes. Tegelijk bleef Carlson een belangrijke schakel naar establishmentfiguren; zijn band met invloedrijke conservatieven, onder wie vicepresident-kandidaat JD Vance, geeft hem politieke speelruimte.
Zengerle leest Carlsons huidige breuk met Trump deels als principieel — verzet tegen een oorlog die het land schaadt — maar ook als opportunistische herpositionering. Carlson lijkt zich te distantiëren nu het politieke tij mogelijk draait en hij zich wil profileren voor de volgende fase van de conservatieve strijd; het boek speculeert zelfs dat hij ooit zelf naar het presidentschap zou kunnen streven.
Kortom: de biografie plaatst Carlson niet alleen als een provocateur en mediaverkoper, maar ook als een architect van moderne MAGA-ideologie, iemand die zowel vormt als werd gevormd door de verschuivingen binnen de conservatieve beweging. Zijn recente breuk met Trump over Iran illustreert zowel een strategische draai als de groeiende spanningen binnen een beweging die rouwt om haar eigen ideologische grenzen.