Waarom je weerapp het einde van een New Yorkse sneeuwstorm niet bewijst: zo werkt de storm in progress doctrine

In dit artikel:

Een screenshot van een weerapp bewijst niet wanneer een sneeuwstorm in New York juridisch is geëindigd. De afbeelding laat hooguit zien wat een bepaalde app op één moment toonde. De informatie kan gebaseerd zijn op voorspellingen, radar, een samenvatting per uur of gegevens van een meetstation op een andere locatie. Ook kunnen het tijdstip van de screenshot en het tijdstip van de getoonde weersinformatie verschillen. Een handmatig gekozen stad of een onnauwkeurige locatie-instelling maakt de informatie bovendien minder geschikt voor een specifieke stoep.

Dat onderscheid is belangrijk bij een val door sneeuw of ijs. Volgens de zogenoemde storm-in-progress-doctrine hoeft een eigenaar doorgaans pas sneeuw en ijs op te ruimen nadat de storm voorbij is én een redelijke opruimtermijn is verstreken. Een korte droge periode betekent niet automatisch dat de storm juridisch is afgelopen. Neerslag kan terugkeren of veranderen van sneeuw in ijzel of bevriezende regen. In zaken als Johnson v. Pawling Central School District en Solazzo v. New York City Transit Authority benadrukten rechtbanken dat moet worden vastgesteld of sprake was van een tijdelijke onderbreking of van het werkelijke einde van de weersgebeurtenis.

Daarom is de eigen waarneming van een voetganger — bijvoorbeeld dat er op het moment van de val geen sneeuw viel — slechts beperkt bewijs. Die waarneming zegt niets over neerslag vóór of na de val, of over omstandigheden elders in de omgeving. Ook een later teruggevonden historische appweergave kan eerder geladen model- of verwachtingsgegevens tonen en is niet hetzelfde als een gearchiveerde meting van een weerstation.

Voor een schadeclaim moet een eiser meer aantonen dan alleen letsel. Relevant zijn onder meer de toestand en oorzaak van het gevaar, de kennis van de eigenaar, eventuele opruimwerkzaamheden en het moment waarop de sneeuw of het ijs ontstond. Bij een nalatigheidsclaim moeten doorgaans een zorgplicht, schending daarvan, causaal verband en schade worden bewezen. Een oudere ijslaag of een gevaarlijke toestand die door opruimen is veroorzaakt of verergerd, kan afzonderlijke aansprakelijkheidsvragen oproepen. De doctrine biedt dus geen algemene vrijstelling aan eigenaren.

Bij een gewone val op een besneeuwd trottoir geldt in beginsel comparative fault: eventuele eigen schuld van de voetganger kan de schadevergoeding verminderen, maar neemt de claim niet automatisch weg. De doctrine van primary assumption of risk is in New York vooral beperkt tot sportieve en recreatieve activiteiten en betekent niet dat iemand verborgen of door nalatig onderhoud ontstane gevaren heeft aanvaard.

Sterker bewijs bestaat uit gecertificeerde officiële waarnemingen van NOAA, radarbeelden van WSR-88D, foto’s en video’s waarvan de oorspronkelijke metadata behouden zijn, en verklaringen van getuigen. Een forensisch meteoroloog kan deze bronnen koppelen aan de exacte plaats en het tijdstip van de val en verschillen tussen lokale foto’s en metingen uitleggen. Geen enkele bron is altijd volledig representatief voor één stoep: meetstations kunnen op afstand staan en bebouwing of hoogteverschillen kunnen de omstandigheden beïnvloeden.

Een goede reconstructie begint met het vastleggen van de exacte locatie, lokale tijd en tijdzone van het ongeval. Bewaar originele screenshots, foto’s en video’s en bewerk uitsluitend kopieën. Vergelijk vervolgens de neerslag vóór en na de val met officiële stationsgegevens en radarbeelden voor hetzelfde gebied. Noteer ook veranderingen in het soort neerslag, eerdere opruimpogingen en zichtbare aanwijzingen zoals strooizout, sneeuwranden of schepsporen. Ontbrekende gegevens mogen niet zonder meer als droog weer worden geïnterpreteerd. De conclusie is dat een weerapp nuttig ondersteunend materiaal kan zijn, maar zelfstandig niet kan bewijzen dat een storm was afgelopen; daarvoor is een controleerbare tijdlijn met meerdere, bij voorkeur officiële bronnen nodig.