Waarom het niet lukt dit fietspad tussen Winsum en Groningen vrij te maken van reuzenberenklauw

In dit artikel:

Langs het nieuwe snelfietspad tussen Winsum en Groningen staan reuzenberenklauwen zo dicht op en over het fietspad dat sommige planten door het wegdek heen lijken te groeien. De invasieve planten vormen niet alleen een zichtbare overlast — ze kunnen ook fietsers in gevaar brengen en vanuit deze ‘hotspot’ verder verspreiden omdat een bloeiende plant veel zaad afgeeft.

De provincie Groningen is formeel hoofdverantwoordelijk voor bestrijding van exoten, maar heeft voor de hele provincie slechts €70.000 gereserveerd. De gemeente Groningen trekt daarentegen sinds 2023 structureel €350.000 per jaar uit en heeft een beheerplan en een interactieve kaart om groeiplekken te monitoren. Toch ervaren zowel Groningen als de gemeente Het Hogeland frustratie: bestaande brandhaarden groeien door omdat beheerders — provincie, gemeenten, waterschap en ProRail — verschillende prioriteiten en strategieën hebben en hun percelen elkaar overlappen. Waar de ene beheerder maait, staat de plant bij de buurman alweer te bloeien; soms stopt bestrijding bij perceelgrenzen.

De provincie wijst als verklaring op ‘oud zaad’ met kiemkracht tot acht jaar. Huidige aanpak is gericht op uitputting van de populatie: eerst laten bloeien en daarna herhaald maaien om zaadproductie te verminderen, en op geselecteerde plekken diep de berm afgraven om de wortelpen te vernietigen. Eerdere methoden — handmatig uitsteken en elektrocutie — bleken weinig effectief. Naast de berenklauw komt bij de Walfridusbrug ook hardnekkige Japanse duizendknoop voor; delen daarvan zijn aangepakt, maar aanliggende populaties blijven terugkomen.

Kortom: de bestrijding stagneert door beperkte middelen bij de provincie, zand- en zaadvoorraden die jaren persistent blijven, en gebrek aan samenhang tussen meerdere terreinbeheerders. Effectieve beheersing vraagt meer geld, langdurige inzet en betere afstemming over eigendomsgrenzen heen.