Waarom de wereld Iran liet vallen
In dit artikel:
Duizenden Iraanse demonstranten zijn in de recente volksopstand met extreem geweld neergeslagen: jonge mensen verdwijnen in gevangenissen of massagraven, lichamen worden gebruikt als afschrikmiddel. Waar hoop was dat buitenlandse steun de opstand zou versterken, overheerst nu ontgoocheling — niet vanwege militaire interventie maar door het gebrek aan betekenisvolle steun.
De VS onder Trump voerden retoriek maar ontkenden concrete actie, aangemoedigd door oliebelangen en zorgen over markten en regionale stabiliteit. Europa beperkte zich tot verklaringen en symbolische maatregelen; echte druk die het regime zou kunnen raken bleef uit. In plaats daarvan voelen gewone Iraniërs vooral de pijn van sancties: stijgende prijzen, lege schappen en een onzeker toekomstperspectief, terwijl het politieke apparaat overeind blijft.
In berichten vanuit Iran overheerst geen romantiek maar uitputting: demonstranten zijn dubbel slachtoffer — van het harde optreden van hun eigen regering en van internationale keuzes die vooral eigen belangen koesteren. Het regime lijkt te rekenen op het voorbijgaan van wereldwijde verontwaardiging — nieuws en crises elders verschuiven de aandacht — en slaat daarom meedogenloos toe, in de wetenschap dat de gevolgen beperkt blijven.
De kernboodschap is dat nietsdoen ook een bewuste keuze is met dodelijke consequenties. Door stilzwijgen en terughoudendheid sterft hoop, wat het gewenste effect voor het regime bevestigt. Juist nu de wereld weer stil lijkt, waarschuwt dit stuk dat zwijgen feitelijk het geweld legitimeert.