Waarom de strijd rond Iran in werkelijkheid over China gaat
In dit artikel:
De oorlogsdreiging rond Iran wordt volgens het artikel niet primair gedreven door een wens om een onderdrukkend regime te bestrijden, maar door een bredere Amerikaanse strategie gericht op het terugdringen van China’s geopolitieke bewegingsruimte. Iran vergroot via steun aan Hezbollah, Hamas, de Houthi’s en sjiitische milities in Irak zijn regionale invloed en vormt daarmee een machtig knooppunt in Centraal-Azië–Midden-Oosten–Europa. Die netwerken zijn niet alleen een veiligheidsprobleem voor buren en bondgenoten; ze geven Teheran ook onderhandelingsmacht die het land moeilijk te isoleren maakt.
De Verenigde Staten lijken, zo stelt IPS, niet te mikken op regimewisseling à la Irak of Libië — de chaos die daarop volgde dient als waarschuwing — maar op een beheersbare Iraanse staat: weliswaar ingeperkt in zijn regionale capaciteiten en minder bruikbaar voor Beijing, maar niet vernietigd. De kernreden is Iran’s strategische ligging. China werkt via zijn Belt and Road Initiative aan landverbindingen om minder afhankelijk te worden van kwetsbare zeewegen (het zogenaamde Malakka-dilemma) en noemt Iran een essentiële schakel om, in geval van een conflict rond Taiwan, maritieme blokkades te omzeilen.
De machtsstrijd kreeg concrete vormen: in 2025 werd China de grootste handelspartner van Centraal-Azië en investeerde zwaar in Euraziatische corridors. Washington probeerde tegenwicht te bieden door via een akkoord met Armenië de TRIPP Development Company te controleren — een corridor vlakbij de Iraanse grens die Chinese landroutes naar Europa kan belemmeren. China reageerde door de band met Iran te verdiepen; in juli 2025 werd een contract gesloten voor de elektrificatie van de Sarakhs–Razi-spoorlijn, die Turkmenistan via Iran met Turkije verbindt en volgens Beijing een veilige overlandverbinding naar Europa vormt.
Kortom: het Midden-Oosten fungeert als westelijke flank in de grotere VS–China-confrontatie. De strategie om Iran in te sluiten heeft verstrekkende gevolgen voor toekomstige handelsroutes, energievoorziening en machtsverhoudingen in Eurazië.