Waarom de dood van Cambridge-hoogleraar Jason Arday zo'n heftig debat veroorzaakt in het VK

In dit artikel:

De dood van Jason Arday, 41 jaar en voormalig hoogleraar aan de Universiteit van Cambridge, heeft in het Verenigd Koninkrijk een debat geopend over de rol van de media. Zijn lichaam werd vrijdag gevonden in een woning in Zuid-Londen. Zijn familie spreekt van zelfdoding en zegt dat een aanhoudende campagne vol onjuiste berichtgeving hem naar zijn einde heeft gedreven.

Arday vertrok bij Cambridge nadat fouten in zijn wetenschappelijke publicaties en onjuistheden in zijn cv aan het licht waren gekomen. Britse media besteedden vervolgens uitvoerig aandacht aan de zaak. Zijn sympathisanten vinden dat hij strenger is behandeld dan een witte wetenschapper in een vergelijkbare situatie.

Simon Baron-Cohen, hoogleraar en deskundige op het gebied van autisme, had kort voor Ardays overlijden nog contact met hem. Volgens Baron-Cohen voelde Arday zich al jaren opgejaagd door wat hij als een mediaheksenjacht beschouwde. Hij zou hebben gezegd dat zijn leven was verwoest, zich niet meer buiten durven vertonen en geen toekomst meer zien na het verlies van zijn baan en reputatie.

Ook Ardays vrouw en andere nabestaanden leggen in een verklaring een verband met de berichtgeving. Zij stellen dat de voortdurende stroom aan misinformatie te zwaar voor hem werd.

Niet iedereen wijst naar de media. Conservatieve politicus James Cleverly legt de verantwoordelijkheid vooral bij universiteiten, die Arday volgens hem vanwege diversiteits- en inclusiedoelstellingen op een prestigieuze positie zouden hebben gezet zonder zijn beweringen voldoende te controleren. Arday was de jongste zwarte hoogleraar ooit aan Cambridge en had een Ghanese achtergrond en autisme.

Labourleider Andy Burnham roept op tot terughoudendheid en onderzoek naar de gebeurtenissen. Volgens hem moeten media, academici, politici en Arday zelf kritisch naar hun aandeel kijken. Ook de krant The Independent, die de berichtgeving scherp bekritiseert, erkent dat de menselijke kant niet uit het oog mag worden verloren en dat niet automatisch één vooraf gekozen verklaring moet worden gevolgd.