Waarom de Britse marine Cyprus niet kon beschermen

In dit artikel:

Londen, 11 maart 2026 — Een recent boek en recensie over Nelson en Trafalgar vielen samen met een nieuw smetje voor de Royal Navy: na een Amerikaanse-Israëlische aanval op Iran en een daaropvolgende tegenaanval beschadigde een vijandelijke drone de Britse luchtmachtbasis Akrotiri op Cyprus. De fysieke schade was beperkt, maar de incidenten legden bloot dat de Britse maritieme aanwezigheid in het oostelijke Middellandse Zeegebied bijna onbestaande was toen Frankrijk en Griekenland snel schepen stuurden om het eiland te beschermen.

Slechts één Brits mijnenjacht patrouilleerde in de buurt; zes torpedojagers stonden in droogdokken of bevonden zich ver weg. Premier Keir Starmer besloot uiteindelijk het oorlogsschip Dragon naar Cyprus te sturen, maar het vaartuig lag in Portsmouth voor soldeerwerkzaamheden en vertrekt een week later dan gewenst. Vakbonden wijzen op vertragingen die zijn ontstaan nadat het ministerie van Defensie in combinatie met het bedrijf Serco kortere werktijden had ingevoerd om kosten te besparen.

De situatie heeft woede gewekt bij Cypriotische autoriteiten, die vragen waarom het Verenigd Koninkrijk een basis handhaaft die het niet snel kan verdedigen; Cyprus is bovendien geen NAVO-lid, wat de kwetsbaarheid vergroot. Commentatoren, waaronder The Times, zien dit als illustratie van afnemende Britse militaire slagkracht, en in nostalgische verwijzingen wordt de snelle mobilisatie tijdens de Falklandoorlog van 1982 aangehaald.

Starmer meldde dat het vliegdekschip Prince of Wales, nu ook in onderhoud, spoedig richting Midden-Oosten zal varen. Internationaal leidde het uitblijven van Britse steun tot kritiek, onder meer vanuit de Verenigde Staten, waar het ontbreken van een tijdige Britse reactiemacht opmerkte ongenoegen opwekte.