Waar trekken wij de grens bij het hacken van data?

In dit artikel:

Follow the Money kreeg begin dit jaar via een buitenlandse journalist toegang tot het volledige vergunningensysteem van de Curaçaose kansspelautoriteit. De gegevens waren buitgemaakt door de Duitse hacker Lilith Wittmann, die de database had gekraakt. Voor FTM vormden ze een waardevolle bron voor onderzoek naar de internationale gokindustrie, maar het gebruik ervan riep belangrijke juridische en ethische vragen op.

De redactie besloot de data toch te onderzoeken vanwege het grote publieke belang. Curaçaose goksites staan in meerdere landen op zwarte lijsten omdat ze zonder geldige vergunning opereren, witwasregels overtreden, kwetsbare spelers benadelen en nauwelijks belasting betalen. FTM stelde daarbij grenzen: het medium gebruikte uitsluitend informatie die Wittmann al vóór het eerste contact had verkregen en gaf haar geen opdracht om verder te hacken. De samenwerking werd wel met haar afgestemd en zij werd als bron geciteerd.

Een Duitse rechter oordeelde onlangs in een andere zaak dat Wittmann documenten uit een hack van de Maltese kansspelautoriteit mag blijven gebruiken en kritiek op die toezichthouder mag uiten. Een nieuwe hack werd haar verboden. De zaak onderstreept het grijze gebied tussen journalistiek, activisme en illegale informatievergaring, vergelijkbaar met discussies rond WikiLeaks-oprichter Julian Assange.

FTM benadrukt dat het een journalistiek medium is en geen hackerscollectief. Undercoverwerk en het gebruik van illegaal verkregen informatie zijn voor de redactie alleen aanvaardbaar als de misstand ernstig is en er geen andere manier is om die aan te tonen. In dit geval concludeerde FTM dat publicatie gerechtvaardigd was: de data onthulden zowel de vermogende achterliggers van Curaçaose casinosites als structurele tekortkomingen in het vergunningensysteem van de toezichthouder.