Waar staat Syrië een jaar na val van Assad? 'Cirkel van geweld en vergelding moet stoppen'
In dit artikel:
Een jaar na de razendsnelle val van het Assad-regime blijven Syriërs geconfronteerd met een moeizaam proces van verzoening en wederopbouw. Wat ooit begon als een snelle opmars van rebellen die het gezag van Bashar al-Assad omverwierpen, heeft geleid tot een diepe breuk in samenleving en staatapparaat. Hoewel de machtswisseling snel verliep, blijken herstel van infrastructuur, het terugbrengen van veiligheid en het genezen van maatschappelijke wonden veel complexer en tijdrovender.
Aan het hoofd van het land staat nu Ahmed al-Sharaa, een voormalige jihadist die zich herpositioneerde tot onbetwiste politieke leider. Zijn persoonlijke verleden en de snelheid waarmee hij macht vergaarde roepen bij veel Syriërs vraagtekens op over legitimiteit en vertrouwen. Er bestaat zorg over zijn vermogen om inclusieve nationale politiek te voeren, misstanden op te lossen en een einde te maken aan de wederzijdse wraakacties die gemeenschappen verscheurd houden.
De grootste uitdagingen zijn concreet: miljoenen ontheemden en vluchtelingen, verwoeste steden en essentiële infrastructuur, gebroken economische netwerken en diepe traumatisering binnen de bevolking. Lokale spanningen — etnisch, religieus en ideologisch — maken het moeilijk om snel tot brede verzoening te komen. Bovendien speelt de internationale context mee; hulp, wederopbouwfondsen en politieke erkenning hangen samen met geopolitieke belangen en eisen rond verantwoordelijkheid voor oorlogsmisdaden.
Veel Syriërs eisen vooral twee dingen: veiligheid en rechtvaardigheid. Dat betekent het beëindigen van de cyclus van geweld en vergelding, concurrentie over hulp en grondgebied verminderen, en tegelijk mechanismen opzetten voor verantwoording en herstel — van waarheidscommissies tot eerlijke rechtsgangen. Of Sharaa genoeg draagvlak heeft om die transitie te leiden, blijft onzeker; het succes zal afhangen van zijn bereidheid tot inclusieve politiek, internationale steun en het vermogen van verschillende groepen om wraakdenken te overstijgen.