Waanzinnige illusies en vliegende Dementors laten Harry Potter-publiek in verbazing achter | ★★★★☆
In dit artikel:
In het Circustheater in Scheveningen levert Harry Potter en het vervloekte kind een visueel spektakel dat op toneel zelden is vertoond: verbluffende illusies, vliegende personages en attributen, een magische boekenkast die mensen verslindt, een wisseldrankscène en een Matrix-achtig gevecht behoren tot de meest memorabele momenten. Vooral in de eerste helft bouwt de voorstelling van ruim drie uur sterk aan spanning en verbazing; de adviesleeftijd van 9 3/4 jaar is terecht, want sommige scènes (denk aan voorbij zwevende Dementors) zijn voor de jongsten erg eng.
Verhaaltechnisch speelt het stuk twintig jaar na het slot van de boeken. Harry (Valentijn van Hall) werkt op het Ministerie en zijn zoon Albus (Ward van Klinken) gaat naar Zweinstein, net als Roos (Hermelien en Ron’s dochter) en Scorpius (Draco’s zoon). Albus en Scorpius vormen een onverwachte, hechte vriendschap tegen de verwachtingen van hun ouders in. Centraal staat ook het morele vraagstuk rond de dood van Carlo Kannewasser en de verleiding om met een Tijdverdrijver gebeurtenissen in het verleden ongedaan te maken.
De Nederlandse bewerking is flink ingekort ten opzichte van de originele Londense uitvoering die uit twee delen vijf uur bestrijkt. Die compressie maakt het verloop gehaast en fragmentarisch; wie niet goed bekend is met de Potter-mythologie raakt makkelijk de draad kwijt. Veel nevenpersonages krijgen te weinig ruimte voor ontwikkeling; uitzondering vormt de Malfidus-relatie, sterk gespeeld door Jary Sluijter (Scorpius) en Ewout Heijbroek (Draco). Sem Gerritsma steelt met haar rol als Jammerende Jenny opvallend vaak de aandacht. Ook terugkerende gezichten zoals Sneep (Dick Cohen), Anderling (Anne-Marie Jung) en zelfs Heer Voldemort verschijnen, wat fans zal plezieren.
Tegelijk voelt de tweede helft langzamer en wat repetitief; de climax ontspringt aan veel dialoog en vuurwerk maar haalt niet het gewicht van eerdere confrontaties uit de serie. De muziek blijft in de schaduw van John Williams’ iconische filmmuziek en komt daardoor wat flets over. Al met al is de voorstelling een technisch en visueel hoogstandje, maar narratief minder vanzelfsprekend voor nieuwkomers. Meer informatie: stage-entertainment.nl.